ο γ.Πορφύριος λέει την ευχή τού Ιησού

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΣΕ ΒΙΝΤΕΟ , ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΕΥΧΗ .

Ξεκίνησε η πρώτη επίσημη δίωξη του αντιοικουμενιστή ιερέα π. Νικόλαου Μα...

Ο οικουμενισμός δείχνει τα δόντια του μέσα στην Ορθοδοξία. Πεντάλεπτο αποκαλυπτικό βίντεο που αξίζει να δείτε όλοι. Γιατί απειλείται με καθαίρεση ο π. Νικόλαος Μανώλης από την Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης [ΒΙΝΤΕΟ]

Ο Οικουμενισμός δείχνει τα δόντια του. Η πρώτη δίωξη αντιοικουμενιστη κληρικού στην Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μανώλης.[ΒΙΝΤΕΟ]

Ξεκίνησε η πρώτη επίσημη δίωξη του αντιοικουμενιστή ιερέα π. Νικόλαου Μανώλη

Anastasia777ICXC

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2015 ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΒΟΓΑΤΣΙΚΟΥ 7 ΣΤΙΣ 12:00 ΜΜ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟ ΜΕΓΑΡΟ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΕΙΡΗΝΙΚΑ

Ειρηνική συμπαράσταση στον π. Νικόλαο Μανώλη

Από τον  Ι. Ν. Προφήτη Ηλία στην Άνω Πόλη, πνευματικά παιδιά και ακροατές των ομιλιών του. Είναι ο παπάς μας 25 χρόνια τώρα, που σήμερα διώκεται, επειδή οι αλήθειες που λέει για τις αιρέσεις δεν αρέσουν σε Πατριάρχες και Επισκόπους. Κινδυνεύει με καθαίρεση.

Λίγα περισσότερα… με βάση στην Ορθόδοξία των Πατέρων

Ο Οικουμενισμός είναι η παγκοσμιοποίηση των θρησκειών. Στο πρόσωπο του π. Νικολάου επιχειρείται η φίμωση των κληρικών που αντιδρούν στην παναίρεση του οικουμενισμού και ορθώνουν Ορθόδοξη φωνή. Η άδικη και κατασκευασμένη δίωξη κατά του π. Νικολάου ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ.

Καλούμε όλους τους ορθοδόξους Αρχιερείς, Ιερείς, μοναχούς και λαϊκούς να πάρουν θέση απέναντι στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Είναι καιρός να ελεγχθούν θεολογικά με βάση τη διδασκαλία των πατέρων Πατριάρχες, Αρχιερείς, κλήρος και καθηγητές Θεολογικών Σχολών, για τα δογματικά τους σφάλματα και τις αιρετικές τους απόψεις.

Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ Ο  ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ

Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου και της ανεμπόδιστης τέλεσης των εφημεριακών καθηκόντων του παπά της «γειτονιάς» μας, που μιλά μεσ’την καρδιά μας.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ:

Οι διαχειριστές του Ιστολογίου Κατάνυξις, εκφράζουμε τις ευχαριστίες μας στην Αναστασία Παπαδάκη για την παραγωγή αυτού του συγκλονιστικού βίντεο που πρέπει να το δει όλη η οικουμένη. Διαδώστε το.

Σεραφείμ Πειραιώς - Εκπομπή "ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ"

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΑΣΚΕΙ ΕΥΣΤΟΧΟΤΑΤΕΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΕΣ ΤΟΜΕΣ ΣΕ ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΘΕΜΑΤΩΝ, ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΟΝΤΑΣ ΚΥΡΙΩΣ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, ΣΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΜΑΣ

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ασκεί ευστοχότατες χειρουργικές τομές σε ποικιλία θεμάτων, ξεκαθαρίζοντας κυρίως την ουσία των Θεολογικών πραγμάτων, στα Οικουμενιστικά δρώμενα του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας

ΟΥΤΕ Η "ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ" ΦΕΡΕΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ
ΚΑΙ ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ
ΑΛΛΑ
ΟΥΤΕ ΚΑΙ Η ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΟΠΑΠΙΚΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ ΕΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ
"ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑΜΑΤΑ"
 ΤΑ ΟΠΟΙΑ
ΟΙ "ΑΓΑΠΟΥΛΗΔΕΣ" ΚΑΙ "ΓΛΥΚΟΥΛΗΔΕΣ" ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΘΕΛΟΥΣΙΝ ΝΑ ΤΑ ΞΕΧΝΟΥΣΙΝ...!

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μπορεί και να γνωρίζω ενδόμυχα, ότι όποτε γράφει ή και ομιλεί, ο άγιος Πειραιώς, νοιώθω μίαν ανεκλάλητη κρυφή και φανερή χαρά, αλλά και μακαρία ευφροσύνη, την οποία θέλω να κραυγάσω κάπως και κάπου με κάποιο τρόπο και μέσο, στα πέρατα της Οικουμένης..., γι΄αυτό δράττομαι της ευκαιρίας να γράψω τρείς αράδες, επί των ουσιωδών λεχθέντων του! Ήταν άκρως εξαιρετική και απόλυτα εύστοχη η καίρια συνέντευξη που έδωσε, λόγω της ακριβούς εκκλησιολογικής στάσης και του εκπληκτικού ήθους του Ομολογητή Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος δηλώνοντας ο ίδιος, ευθαρσώς, σε εχθεσινή τηλεοπτική συνέντευξή του, ότι: «δέν ψέγω τον Οικουμενικό Πατριάρχη τον οποίο σέβομαι απόλυτα...» !

Επίσης, ο άγιος Πειραιώς, επιμένει και εμμένει σταθερά και ακλόνητα, με ομολογιακό φρόνημα, στην αναλλοίωτη Ορθοδοξούσα και Πατερική Παράδοση της Εκκλησίας, ότι ο Παπισμός είναι αίρεσις και δεν το εκφράζει αυτό από ιδεοληψία, αλλά βάσει των αναντίρρητων και ακλόνητων εγκληματικών και κακόδοξων ιστορικοθεολογικών ενεργειών του Βατικάνειου Φραγκοπαπισμού, αναφέροντας λογικά, το ειδεχθές και αποτρόπαιο ιστορικό έγκλημα, του μαρτυρικού θανάτου των δεκατριών Οσιομαρτύρων της Ιεράς Μονής Καντάρας της Κύπρου μας, καθώς και τα μαρτύρια των χιλιάδων αδελφών μας Σέρβων μαρτύρων και ομολογητών, υπό τις αλογίες των Παπών, μηδενός εξαιρουμένου, πολλώ δε μάλλον και ειδικά του «αγίου» Καρδιναλίου Στέπινατς, ο οποίος ήταν σύμμαχος και βοηθός μάλιστα, των εγκληματιών κατά σύμπασας της ανθρωπότητας, Ναζί!

Τολμηρά ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς, αποπειράται με εξαιρετική λογιότητα, να μας εξηγήσει τις βαθύτερες αιτίες των λόγων, που το Οικουμενικό Φανάρι της Ρωμηοσύνης μας, «αναγκάζεται» να κάνει αβαρείες στα θέματα της Πίστεως! Αναφέρει εξόχως ενδεικτικά ότι: «Το Πατριαρχείο αναζητά βοήθεια απεγνωσμένα από τον Δυτικό κόσμο απέναντι στην λαίλαπα του Νεοθωμανισμού και του Πανισλαμισμού..., αναζητά μία διεθνή προστασία στα ποικίλα Fora, ενώ δεν έχει ανταπόκριση!...».

Είναι, σε όλους μας γνωστά, αυτά τα πολιτικάντικα τερτίπια και γελοία καμώματα, ελέω της Εκκλησιαστικής Ιστορίας!

Ούτε ο πρώτος ήταν, αλλ΄ούτε και ο τελευταίος Πατριάρχης θα είναι (πράγμα που το απευχόμαστε!), ο οποίος θα αναζητά μανιωδώς εκ των αρχόντων του αιώνος τούτου, την κατά άνθρωπο βοήθεια και υποστήριξη, καθότι βάσει των Εκκλησιαστικών Ιστορικών πηγών μας, όποτε επισυνέβη βαριάς μορφής αβαρεία στα Θεολογικά και θέματα Πίστεως, «την νύμφη την επλήρωνε» και ακόμα την πληρώνει αδρά, το έθνος των Ρωμηών και Ορθοδόξων Χριστιανών, δηλαδή η Ρωμηοσύνη μας, ελέω των ακαριαίων ιερών Πνευματικών Νόμων!

Και το χειρότερο απ΄όλα, ειδικά για τους ρασοφόρους αιρετίζοντας Πατριάρχες κ.λπ., στην Οικουμενική άχρι στιγμής εν λόγω Εκκλησιαστική μας Ιστορία, ήταν πώς οι Θεοφόροι Άγιοι Πατέρες μας, μαζί με της Θεοφώτιστες Εννέα Οικουμενικές των Συνόδους και άλλες τόσες άγιες Τοπικές, δεν δίσταζαν ακόμη, και μετά τον θάνατον αυτών, δηλαδή των κακοδόξων Πατριαρχών, Επισκόπων και λαϊκών, να τους καταδικάσουν μαζί με τις κακοδοξίες και τους οπαδούς των, να τους αφορίσουν και να τους αναθεματίσουν, με αιώνια αναθέματα άχρι της συντέλειας των αιώνων, εξάπαντος προς θεαρχική και θεία παιδαγωγία, τόσο των κακόδοξων κεκοιμημένων ψυχών, όσο και του εν ζωή Χριστεπώνυμου πληρώματος!

Η εκζήτηση, κατά ανθρώπων και πολιτικών καθώς και άλλου είδους θεολογικών λ.χ. συμμαχιών, δυστυχώς για το Πατριαρχείο του Γένους μας, δεν φέρει καρπούς γλυκείς, αλλ΄ούτε και έχει χειροπιαστά αποτελέσματα, διότι αναφέρει ο Σεβ. κ. Σεραφείμ κατά αναπόδραστη λογική, θεολογική και εκκλησιολογική νομοτέλεια, πώς κατά βάση: «Η αίρεση δεν είναι απλά ένα ιδεολογήμα..., αλλά έχει επιπτώσεις στον ψυχισμό, στο ήθος και την νοοτροποία των ανθρώπων» συνδέοντας το όλο αυτό, το απολύτως εύστοχο με το αυταπόδεικτο πασιφανές και βιωματικό γεγονώς του λαού μας ότι: “Υφιστάμεθα σφοδρά επίθεση από τον Προτεσταντικό Γερμανικό φονταμενταλισμό, βάσει του δόγματος του Μάξ Βέμπερ: «είσαι πλούσιος είσαι ένθεος, είσαι φτωχός είσαι Αντίχριστος...!»”

Και οι κατά τόπους, Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, με προεξάρχοντα ηγετικό ρόλο και λόγο, στον κακόδοξο Οικουμενιστικό οίστρο της ΠΣΕυδούς και δήθεν «Οικουμενικής Κινήσεως», δηλαδή στον ηλίθιο και αντίχριστο χορό, μιάς ψευδεπίγραφης και ανέντιμης ψευδοενώσεως, το Φαναριώτικο και άλλως πως, κατά τον άγιο Πειραιώς: «Αιματοπότιστο Πατριαρχείο μας», χωρίς να αμφιβάλλουμεν ποσώς επί τούτου, επιμένουσιν και εμμένουσιν σχεδόν άπαντες στο ανόνητο και δακρύβρεκτο θέατρο του παραλόγου!

Το όλο θέμα, το αποσαφηνίζει πολύ γλαφυρά και απλά, ο σύγχρονος Διδάσκαλος και Μέγας νέος Δογματολόγος της Οικουμενικής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας και όσιος Πατήρ της Θεολογίας, π. Ιωάννης Ρωμανίδης, έλεγε (Εμπειρική Δογματική, Τόμος Β΄, Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου, σελ. 423) ότι: «Πάντως, στήν ἀστρονομία καί ἀστρολογία οὐδέποτε θά ἐφαντάζετο κανείς τήν ἰδέα –σήμερα- ὅτι πρέπει νά ὑπάρχει μιά οἰκουμενική κίνηση γιά τήν ἐνότητα τῶν ἀστρονόμων καί τῶν ἀστρολόγων»...!

Τονίζει ο άγιος Πειραιώς, δηλώνοντας ρωμαλέα, πως οι συγκεκριμένες πρόσφατες κακόδοξες ενέργειες του Οικουμενικού Θρόνου, με την πρόσφατη επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στην Πόλη, ότι είναι: «Μία λανθασμένη πολιτική η οποία εκ της πραγματικότητας δεν φέρει αποτελέσματα» γι΄αυτό τον λόγο, ο Οικουμενικός Πατριάρχης της Ρωμηοσύνης μας κ. Βαρθολομαίος, κάνει λάθος, με τις όσες κακόδοξες και τις όποιες αντικανονικές ενέργειές του, μιάς και παρά τις όσες σφοδρές πιέσεις έχουνε ασκηθεί, η Πατριαρχική Θεολογική Σχολή της Χάλκης δέν ανοίγει, καθώς και ο Ι. Ναός της του Θεού Σοφίας στο Ερεσλή, μετατράπηκε πρόσφατα σε τζαμί καθότι κινδυνεύει να υποστεί τα ίδια, και το Μέγα Μοναστήρι της Αγιάς Σοφιάς στην του Μεγάλου Κωνσταντίνου την Πόλη!

Ως καλός και Ορθόδοξος Ποιμενάρχης ο Σεβ. άγιος Πειραιώς, προτείνει και λύσεις προς τον Παναγιώτατο Πατριάρχη μας που θα φέρουν πρακτικά αποτελέματα. «Αποτέλεσμα θα φέραμεν εάν κάναμε προσπάθειες επανευαγγελισμού του Δυτικού κόσμου μέσα από την κατάδειξη των αιρετικών πλανών..., το κέντρο της Ορθοδοξίας πρέπει να δημιουργήσει μία Πνευματική υποδομή, πνευματικής εργασίας επανευαγγελισμού των Δυτικών χωρών..., και να εντάξει στο σχέδιο αυτό και την Ρωσική Εκκλησία», εάν θέλουμε τα πράγματα να γίνουν αλλιώς! Κλείνει την εν λόγω θεματολογία του τονίζοντας, ότι η πρόσφατη επίσκεψη του Πάπα σε τίποτα δεν ωφέλησε! Καθότι και ο διαχριστιανικός θεολογικός διάλογος «Έχει βαλτώσει»! Διότι ο «Ρωμαιοκαθολικισμός», δηλαδή ο Παπισμός, «δεν μετακινείται ούτε κεραία από τις κακοδοξίες του!». Έχει ασφαλώς, το απόλυτο δίκιο σε όλα όσα έχει εκφράσει επί τούτο ο εν λόγω Ιεράρχης, προς το σεπτό Φανάριο, αλλά έχω την προσωπική γνώμη άγιε Πειραιώς ότι, στων «κουφών την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα»! 
Μακάρι, σε κάποια φάση, να διαψευθώ!!!

Ο ρασοφόρος από πίσω είναι ο " The Butller" των Οικουμενιστών;

Το δεύτερο μέρος της συζητήσεως, περιείχε το άκρως ενδιαφέρον, ουσιαστικό και σημαίνων-σημαντικό γεγονός, το θέμα της δευτέρας «Ομολογίας της Πίστεως» κατά της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού, διατυπωμένης, συγγραφομένης και υπογεγραμμένης εκ της ατύπου Ιεράς Συνάξεως Κληρικών, Μοναχών και λαϊκών, η οποία μάλιστα πρόσφατα, μας ξεκαθάρισε ακροθιγώς, με άπασαν την Δογματολογική ακρίβεια, και με μεστό Θεολογικό λόγο, την κακόδοξη εκκλησιολογία του Οικουμενικού Θρόνου και των λοιπών Οικουμενιστών!

Ακόμη, μαζεύονται υπογραφές για όποιον κληρικό, μοναχό και λαϊκό ενδιαφέρει το θέμα, πράγμα που ανεπιφύλακτα επισημάνουμε εκ του ιστολογίου μας, πάνω αριστερά με το ειδικό εικονίδιο!

Ο Άγιος Πειραιώς, λιπαρός γνώστης της Πατερικής Θεολογίας της Εκκλησίας, με απλό και κατανοητό τρόπο, εξήγησε και ανέλυσε, στους τηλεθεατές και δημοσιογράφους της εκπομπής, την σαφέστατη διάκριση της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας με την κακόδοξο εκκλησιολογία! Αναφέρει ο ίδιος ενδεικτικά πώς: “Η Εκκλησιολογία είναι δόγμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία διαπραγματεύεται, το «τί είναι» και «ποιά είναι» η Εκκλησία!...”Ξεκαθαρίζει δηλαδή, το δόγμα της Ορθοδόξου και μή κακοδόξου Εκκλησιολογίας, τουτέστιν τον ασφαλή οδοδείκτη και τα πολύτιμα φάρμακα των πιστών μελών της Ορθοδόξου Εκκλησίας!... “Για μάς η Αλήθεια δεν είναι ιδέα, είναι Πρόσωπο! Είναι ο Χριστός! Η Αλήθεια και είς (ένας!) είναι Εκκλησία κατά την Πατερική διδασκαλία μας!... Δεν μπορούμε να αλλάξουμε και να διαστρέψουμε την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, εις το όνομα του συγκρητισμού της Νέας Εποχής...!»”.

ΩΣΤΕ ΚΥΡΙΕ ΚΟΣΜΗΤΩΡ ΤΑ "ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ ΑΡΓΥΡΙΑ" ΚΑΙ ΤΑ
ΠΕΤΡΟΔΟΛΑΡΑ ΘΑ ΕΙΣΡΕΥΣΟΥΝ
ΕΚ ΤΟΥ ΟΜΑΝ;
ΠΟΙΟΣ ΣΤΗΝ "ΧΑΡΗ" ΣΑΣ ΤΟΤΕ!
ΕΛΠΙΖΟΥΜΕΝ ΝΑ ΜΗΝ ΣΑΣ ΔΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΜΙΑΝ
ΤΖΕΛΑΠΙΑΝ ΚΑΙ ΠΑΘΟΥΜΕΝ ΑΜΟΚ...!
ΚΑΤΑ ΟΠΩΣ ΣΑΣ ΒΛΕΠΩ ΤΟ ΣΟΥΝΕΤΤΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΛΑΒΑΤΤΙ
ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΓΙΑ ΨΩΜΟΤΥΡΙ....! Έ;

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος μίλησε, για πολιτικά και άλλα εθνικά ζητήματα, ως απλός πολίτης, ανησυχών, για τις τρέχουσες εξελίξεις της Ρωμηοσύνης, καθώς και εξέφρασε ακόμα μία φορά την ισχυρά Ποιμαντορική γνώμη και θέση του κατά της δημιουργίας των Ισλαμικών Σπουδών στο Τμήμα Θεολογίας του ΑΠΘ, με αρκετά σαφή και τεκμηριωμένο λόγο! Μίλησε επίσης, για την θλιβερή κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Θεόσωστη επαρχία του, με τις τριάντα τόσες ενορίες και τα είκοσι καθημερινά συσίτια, στα πέραν των 6.000 ανθρώπων! Μηδενός εξαιρουμένου εκ των πεινασμένων, μέχρι ακόμη και 600 περίπου Ισλαμιστών Σιητών!!! Ακόμα μία φορά, μα΄αυτόν τον τρόπο καταδικάζει Θεανθρωπιστικά εμπράκτως, τους βλάσφημους και εγκληματικούς εθνικισμούς, ως νοσηρές παθογένειες και κακουργίες, τονίζοντας πολλάκις και στο παρελθόν, πώς ο εθνοφυλετισμός είναι αίρεσις και έχει καταδικασθεί προ καιρού εκ της Εκκλησίας!

Τέτοιους Θεοπρόβλητους και λαοπρόβλητους Μητροπολίτες και όντως Επισκόπους, είναι να μην τους αγάλλεται η ψυχoύλα και η καρδούλα μας;

ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Ο ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΠΑΠΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ ΔΙΚΕΡΑΤΟΣ Ή ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΥ ΔΗΘΕΝ
ΕΞΕΥΓΕΝΙΣΜΕΝΟΥΣ ΓΡΑΙΚΥΛΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΠΟΔΟΥΛΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ
Ο SIR VICARIUS ANTICHRISTI!!!

Ποίος άφρων ή και νόρμαλ Χριστιανός τολμά τώρα, να εγκαταλείψει το Θεανθρώπινο Καράβι, τουτέστιν την Ναύς της Εκκλησίας, και να προσχωρήσει σε Οικουμενιστικές παρασυναγωγές, ή σε σέκτες, ή σε παραφυάδες σχισματικοαιρετικών, δηλαδή ηλιθίων «Ζηλωτών» και κατά φαντασία ανιέρων «αποτειχισθέντων»; Οι οποίοι συγκεκριμένοι, προσπαθούσιν, άνευ Ορθοδόξου εκκλησιολογικού φρονήματος, να μας πείσουσιν και να μας παρασύρουσιν με το στανιό, στην δήθεν αδήριτη υποχρέωση και επίπλαστη επιτακτική ανάγκη, να ασκήσουμε υποχρεωτικώς, το δυνητικό και Ιεροκανονικό δικαίωμά μας, της διακοπής μνημοσύνου δηλαδή, του εκάστοτε κακοδόξου Πατριάρχου και Μητροπολίτη μας...!

ΕΛΠΙΖΩ ΟΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΑΙΡΕΤΙΚΟΙ "ΤΡΥΚΑΜΗΝΑΔΕΣ" ΝΑ ΤΟ ΕΜΠΕΔΩΣΟΥΣΙΝ!

Μάλλον, πρόκειτε για κατάμαυρο σαχλεπίσαχλο χιούμορ!

Μιάς και εφόσον έχουμε, όχι έναν, αλλά αρκετούς αξιωματικούς και υπαξιωματικούς της Εκκλησίας μας, λόγου χάριν αξίους Ομολογητές και αντι-οικουμενιστές Μητροπολίτες, Πρεσβυτέρους, Γέροντες, Μοναχούς/ές, ποιός ο λόγος άραγε να διασαλεύουν μερικοί αφεαυτού των, την ησυχία και ηρεμία της συνειδήσεώς των και να αίρουν την πίστη, την ελπίδα και την εμπιστοσύνη των, υπέρ των πολλών σήμερον Ομολογητών, Πνευματικών Πατέρων μας, οι οποίοι αγρυπνούσιν υπέρ των ψυχών μας; Μόνο που ασφαλέστετα και δεν υπονοώ καθόλου, ότι  θα παύσουμεν να διαμαρτυρόμαστε έντονα και έμπονα, πλήν αγαπητικά, με κάθε λογικό, εκκλησιολογικό και θεολογικό τρόπο, κατά των όσων ρασοφόρων και μη, κακοδοξούσιν δημοσίως ή και ενεργούσιν αντικανονικώς!

Σιγά μην δαγκώσουμε ως τσομπανόσκυλα, την Οικουμενιστική λαμαρίνα, του φονταμενταλιστικού δογματισμού σας:

«Παρακαλώ μην μας ενοχλείτε, διότι είμαστε ενοχλημένοι...»!

Π. Π. Ν.

Αναρτήθηκε από Παναγιώτης Νούνης στις 8:26 μ.μ.

P.Savvas.2009-02-08_Ekosmikeusi.tis.Xristianikis.pistis

Ἡ ἀρετή θέλει διάκριση καί μέτρο

Ν’ αγαπήσετε την αλήθεια και να μισήσετε το αμαρτωλό ψέμα κάθε είδους, αδελφοί μου. Να ομολογείτε την αγία αλήθεια με θάρρος και παρρησία και ν’ αρνείστε το ψέμα με πραότητα κι υπομονή. Έτσι η αλήθεια θα βασιλέψει, όπως της αξίζει και το ψέμα θα καταισχυνθεί και θα εξαφανιστεί. Δε θα ξανασηκώσει κεφάλι με θράσος κι αναίδεια.«Αποστήτω από αδικίας πας ο ονομάζων το όνομα Κυρίου» (Β’ Τιμ. β’ 19). Ίσως οι άνθρωποι προσβληθούν από την αλήθεια των λόγων σου και στο μέλλον δε θα σ’ αγαπούν, δε θα σε τιμούν. Και τι μ’ αυτό; Ίσως γίνεις δυσάρεστος στους ανθρώπους, όπως ένα αγκάθι που έχει χωθεί στα πλευρά τους, εσύ όμως θα είσαι το στόμα του Θεού, το μάτι Του. Ακόμα και σ’ αυτή τη ζωή όλοι οι τίμιοι και δίκαιοι άνθρωποι θα σε σέβονται, ενώ οι άγγελοι στον ουρανό κι όλοι οι άγιοι θα σε δοξάζουν. Θα πάρουν την ψυχή σου όταν χωριστεί από το φθαρτό σώμα σου και θα την οδηγήσουν στα ουράνια σκηνώματα.

Οι ένοικοι του ουρανού, οι ουρανοπολίτες, δεν παρατηρούν αδιάφορα τις ενάρετες πράξεις και τους αγώνες μας εναντίον της αμαρτίας και της αδικίας εδώ στη γη. Μας παρακολουθούν με μεγάλο ενδιαφέρον, με συμπάθεια, αφού όλοι μας είμαστε μέλη του ενός σώματος του Χριστού. Το βεβαίωσε ο ίδιος ο Κύριος αυτό λέγοντας ότι«χαρά γίνεται εν τω ουρανώ επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι» (Λουκ. ιε’ 7). Κι ο απόστολος λέει: «Είτε δοξάζεται εν μέλος, συγχαίρει πάντα τα μέλη» (Α’ Κορ. ιβ’ 29). Πόσο ήρεμη είναι η συνείδησή μας, πόσο ικανοποιημένοι νιώθουμε όταν ομολογούμε την αγία αλήθεια! Κι αντίθετα πόσο μας ελέγχει η συνείδηση όταν δειλιάζουμε ή φοβόμαστε να ομολογήσουμε την αλήθεια όταν πρέπει! Τί είναι εκείνο που κάνει το ψέμα και την αδικία να σηκώνουν κεφάλι με αυθάδεια και να επικρατούν, αν όχι το γεγονός ότι κυκλοφορούν ελεύθερα και δεν τα αρνούμαστε;
Η λογική όμως απαιτεί να μη λέμε την αλήθεια παντού και στον καθένα. Για παράδειγμα δεν υπάρχει λόγος να ομολογούμε την αλήθειά μας στις παρακάτω περιπτώσεις:

1) όταν δε μας πέφτει λόγος ή όταν γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που η δουλειά ή η θέση τους είναι να μιλούν την αλήθεια και
2) όταν δούμε πως το να ομολογήσουμε την αλήθεια θα μας μπλέξει σε προφανή κίνδυνο κι ότι κανένα όφελος δε θα προκύψει από την ομολογία μας.
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι καλύτερα να προσευχηθείς μυστικά στο Θεό ώστε να φέρει Εκείνος τον άδικο σε επίγνωση και να τον οδηγήσει στον ίσιο δρόμο ή να στείλει δυνατούς και ικανούς ανθρώπους για ν’ αποκαταστήσουν την αδικία. Η αρετή θέλει διάκριση και μέτρο. Χωρίς διάκριση η αρετή χάνει πολλή από την αξία της ή δεν είναι καθόλου αρετή.

Αγίου Ιωάννου Κρονστάνδης

«Οι Μακαρισμοί - Δέκα ερμηνευτικές ομιλίες»

                                                                                                             πηγή: xristianos.gr

http://4synodoiporoi.blogspot.gr/2014/09/blog-post_22.html

Τό ἔργο τῶν Πατέρων: Ὁδοδεῖκτες θεραπείας π. Ι. Ρωμανίδης

π. Ι. Ρωμανίδης

Οι διάδοχοι των Αγίων Αποστόλων ονομάσθηκαν Πατέρες και μάλιστα Αποστολικοί Πατέρες, και οι διάδοχοι των τελευταίων είναι εκείνοι που χαρακτηρίσθηκαν Πατέρες της Εκκλησίας. Ουσιαστικά, οι Πατέρες είναι η γέφυρα που ενώνει την Αποστολική εποχή με κάθε εκκλησιαστική εποχή, γι’ αυτό, και όπως λέγεται, η Εκκλησία είναι Αποστολική, επειδή είναι πατερική.

Οι Πατέρες δεν είναι απλώς οι μεγάλοι επιστήμονες που γνώρισαν την ανθρώπινη γνώση και σοφία, αλλά εκείνοι που έλαβαν το άγιον Πνεύμα, είχαν μεθέξει της θεοποιού ενεργείας του Θεού, απέκτησαν την υπαρξιακή γνώση του Θεού και την διατύπωσαν, με τα ιδιαίτερα χαρίσματα και την παιδεία που είχαν.

Η πατερική εποχή είναι η Αποστολική εποχή σε κάθε εποχή, που σχετίζεται με την αδιάλειπτη ενέργεια του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία. Ουσιαστικά, Αποστολική και πατερική εποχή είναι η εκκλησιαστική ζωή.

Σε τι διαφέρουν οι Πατέρες από τους Αποστόλους;

«Πρέπει να χαρακτηρίσουμε τι είναι τα κύρια χαρακτηριστικά τής Αποστολικής εποχής. Τι είναι Απόστολος, τι είναι ενορία στην Αποστολική εποχή, τι είναι θεολογία, τι είναι ο σκοπός της θεολογίας, ποιες είναι οι διαβαθμίσεις της θεολογικής κατανόησης και τι είναι οι Άγιοι, τι είναι οι Πατέρες της Εκκλησίας, και τι είναι η διαφορά μεταξύ Αποστόλων και Πατέρων της Εκκλησίας».

Οι Πατέρες της Εκκλησίας είναι διάδοχοι των Αγίων Αποστόλων και έχουν την ίδια εμπειρία με αυτούς. Αυτοί είχαν προσωπική εμπειρία και γέννησαν πνευματικά παιδιά που τα αναγέννησαν εν Χριστώ. Η καθοδήγηση και η αναγέννησή τους συνδέεται με την πορεία προς την θέωση. Αυτή ουσιαστικά είναι η Ορθόδοξη ποιμαντική. Αλλά για να καθοδηγήσει κανείς τα πνευματικά του παιδιά προς την θέωση, πρέπει να γνωρίζει ο ίδιος προσωπικά αυτήν την πορεία, διαφορετικά η εξάσκηση της ποιμαντικής είναι εξωτερική-ηθικολογική. Οι Πατέρες είναι οι θεολόγοι στην Εκκλησία, αφού έχουν φθάσει στον φωτισμό και την θέωση, γι’ αυτό και η ποιμαντική των ανθρώπων πρέπει να γίνεται θεολογικά.

«Προκύπτει το θέμα, τι είναι αυτός ο Πατέρας της Εκκλησίας, γιατί λέγεται Πατέρας της Εκκλησίας και τι είναι αυτοί οι Άγιοι και όλοι αυτοί οι θεολόγοι και πώς θεολογούν; Αυτό είναι ένα θέμα που θέλει πολύ μεγάλη προσοχή».

Οι Πατέρες της Εκκλησίας έφθασαν στην βίωση του μυστηρίου της Πεντηκοστής. Η δε θεοπνευστία συνδέεται αναπόσπαστα με την Πεντηκοστή. «Διερωτάται κανείς, θεόπνευστα είναι μόνο τα συγγράμματα της Αγίας Γραφής ή και τα συγγράμματα και των θεοπνεύστων της ιστορίας;». Βεβαίως και τα συγγράμματα τών Πατέρων είναι θεόπνευστα, γιατί «η εμπειρία της Πεντηκοστής επαναλαμβάνεται και μετά την Πεντηκοστή».

Έτσι, οι Πατέρες γνώρισαν την διδασκαλία περί της Αγίας Τριάδος, αλλά το σπουδαίο είναι ότι οι Πατέρες γνώρισαν και τον δρόμο για να οδηγήσουν τα πνευματικά τους παιδιά στην εμπειρία και την γνώση του Τριαδικού Θεού.

«Υπάρχουν εκείνοι που γνωρίζουν και πού πάνε και πώς να φθάσουν. Είναι εκείνοι οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι ήξεραν την διδασκαλία, περί της Αγίας Τριάδος, αλλά ήξεραν και την οδό».

Το θεμέλιο της πατερικής θεολογίας συνδέεται με την ουσία της εκκλησιαστικής ζωής, που συγκεκριμενοποιείται στην κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση. Μέσα στα πλαίσια αυτά πρέπει να δει κανείς και την διδασκαλία των Πατέρων για την κοινωνία και τα κοινωνικά φαινόμενα. Η διδασκαλία τους δεν πρέπει να εξετάζεται από ιδεολογικής, στοχαστικής και κοινωνιολογικής πλευράς. Για να καταλάβει κανείς τον τρόπο με τον οποίο ζούσαν οι Άγιοι Πατέρες, πρέπει να δει τον τρόπο ζωής του συγχρόνου Ορθοδόξου μοναχισμού, που είναι η κάθαρση, ο φωτισμός και η θέωση.

«Στην πατερική θεολογία τα θεμέλια της Ορθοδόξου αντιλήψεως περί κοινωνίας, δηλαδή, εκκλησιαστικής κοινωνίας που εκφράζεται κατ' εξοχήν σήμερα στον μοναχισμό, είναι η κάθαρση, η φώτιση και η θέωση».

Η προσευχή, και μάλιστα η νοερά προσευχή, είναι δείγμα ότι ο άνθρωπος βρίσκεται στο στάδιο του φωτισμού, αφού είχε περάσει προηγουμένως το στάδιο της καθάρσεως και τώρα οδεύει στην θεοπτία. Τότε αναδεικνύεται κανείς θεολόγος στην Εκκλησία. Ορθόδοξος θεολόγος είναι αυτός που προσεύχεται, και μάλιστα νοερά, και αξιώνεται της θείας εμπειρίας. Δεν πρόκειται για θεολογικό στοχασμό, αλλά για έκφραση της εμπειρικής ζωής.

Αυτό φαίνεται καθαρά στα συγγράμματα των Πατέρων και, μάλιστα, στην Ορθόδοξη ανθρωπολογία τους. Δεν είναι δυνατόν να αναλύει κανείς πατερικά έργα και να αγνοεί αυτήν την πραγματικότητα.

«Εάν κανείς δεν ανατρέξει στα συγγράμματα των Πατέρων να δει την ανθρωπολογία τους, να δει τα θεμέλια της πνευματικότητας τους, να δει τι είναι αυτή η κατάσταση του φωτισμού κατά τους Πατέρες και τι είναι οι επιπτώσεις τής καταστάσεως τού φωτισμού επί τής σωματικής αγωγής του ανθρώπου, με όλους αυτούς τους ηρωισμούς που εκάνανε οι καλόγεροι στις ερήμους, επάνω στις στήλες, χωρίς φαΐ και τους κρατούσε ο Θεός επάνω σε μια θεωμένη κατάσταση, δεν μπορεί να καταλάβει τι είναι η Ορθόδοξη θεολογία».

«Είναι πολύ επικίνδυνο κανείς να ασχολείται με πατερικά κείμενα, εάν δεν έχει μια σαφή ιδέα περί των πλαισίων της πατερικής παραδόσεως, επίσης, εάν κανείς φαντάζεται ότι οι Πατέρες ήσαν στοχαστές. Οι Πατέρες δεν είναι στοχαστές».

Έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι μερικοί Πατέρες που ασκούνται στα Μοναστήρια και τις ερήμους είναι νηπτικοί-ησυχαστές, ενώ οι άλλοι που διακονούν στον κόσμο είναι κοινωνικοί. Όμως, «όλοι οι θεολόγοι Πατέρες της Εκκλησίας είναι ησυχαστές». Όλοι οι Χριστιανοί στην αρχαία Εκκλησία, όπως φαίνεται στις Πράξεις των Αποστόλων και τις Επιστολές των Αποστόλων, ήταν ησυχαστές. Ακόμη, ησυχαστές ήταν και οι Προφήτες στην Παλαιά Διαθήκη, αλλά και οι Απόστολοι και οι Πατέρες στην ζωή της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και δεν μπορούν να χωρισθούν οι Πατέρες της Εκκλησίας σε Μεγάλους Πατέρες και σε ησυχαστές Πατέρες. «Όλοι οι Πατέρες ήταν νηπτικοί, ασκητικοί». «Η ασκητική παράδοση είναι η ουσία της Αγίας Γραφής».

Οι Πατέρες θεραπεύθηκαν οι ίδιοι, γνώρισαν τον Θεό και στην συνέχεια θεράπευαν την πνευματική ασθένεια των ανθρώπων. Η πατερική θεολογία είναι πνευματική ιατρική.

«Η πατερική θεολογία είναι γεμάτη από ιατρικές παραστάσεις. Αρκεί μόνο τα τροπάρια της Εκκλησίας να κοιτάξουμε, τις ακολουθίες, και θα δούμε πως είναι γεμάτα από αυτές τις εκφράσεις, «ο ιατρός των ψυχών και των σωμάτων ημών» κλπ. Τον ίδιο τον Χριστό τον παριστάνουμε σαν γιατρό, τα Μοναστήρια ως νοσοκομεία και τους Πνευματικούς Πατέρες, ως γιατρούς, όχι σαν ηθικοπατέρες».

Ο άνθρωπος μετά την πτώση ασθένησε πνευματικά, εισήλθε μέσα στην ύπαρξη του η θνητότητα και παθητότητα και οι δυνάμεις της ψυχής και του σώματος ενεργούν παρά φύση. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται θεραπεία.

«Οι Πατέρες της Εκκλησίας ενδιαφέρονται για τον άνθρωπο, όπως είναι αυτήν την στιγμή σήμερα, διότι εκείνο που χρειάζεται θεραπεία είναι ο άνθρωπος».

Η πατερική θεολογία είναι ένα είδος ψυχιατρικής, αλλά όμως διαφέρει σαφέστατα από την σύγχρονη ψυχιατρική, μάλιστα δε την υπερβαίνει, διότι «έχει πράγματα τα οποία η ψυχιατρική ούτε τα φαντάζεται ότι υπάρχουν, ούτε η ψυχολογία». Έτσι, οι Πνευματικοί Πατέρες βρίσκονται μέσα στον ρου της Παραδόσεως, γνωρίζουν εκ πείρας τον Θεό και βοηθούν και άλλους ανθρώπους να μεθέξουν αυτής της εμπειρίας. Γι’ αυτό ο Πνευματικός Πατέρας ταυτίζεται με τον θεολόγο, αφού η πνευματική πατρότητα συνδέεται με την θεραπεία της νοσούσης προσωπικότητος του ανθρώπου.

«Η Ορθοδοξία, τώρα, τι είναι; Είναι ένα συγκρότημα από Πνευματικούς Πατέρες, οι οποίοι ξεύρουν ότι καθένας έχει αυτόν τον θησαυρό μέσα του, την νοερά ενέργεια. Και το έργο του Πνευματικού Πατέρα τι είναι; εκεί που στα κάρβουνα υπάρχει μια μικρή σπίθα, παίρνεις το φυσερό, το φυσάς και μετά από λίγο γίνεται μια φλόγα. Αυτό είναι το έργο του. Εκείνος που είναι φωτισμένος και, επειδή είναι φωτισμένος, ξέρει να φωτίσει τον άλλον, πιάνει τον άλλον και παίρνει την σπίθα που έχει μέσα του, και αυτήν την σπίθα την κάνει φωτιά πλέον και μέχρι θέωση μπορεί να φθάσει κανείς.

Αυτό είναι το έργο της Εκκλησίας. Αλλά, όπως έχει εξελιχθεί η Εκκλησία, αντί να είναι ένα συγκρότημα από Πνευματικούς Πατέρες, όπως ένα νοσοκομείο, που έχει ας πούμε πενήντα γιατρούς, πέρασαν δύο χιλιάδες χρόνια και βρέθηκε νοσοκομείο χωρίς γιατρούς, αλλά λέγονται γιατροί αυτοί που είναι μέσα και δεν θεραπεύουν τίποτα. Δηλαδή, κινδυνεύουμε να φθάσουμε σε αυτό το σημείο και το μόνο πράγμα που θα μάς γλυτώσει είναι η επάνοδος στους Πατέρες της Εκκλησίας».

Οι Πνευματικοί Πατέρες, ως πνευματικοί ιατροί, κάνουν κατ' αρχάς πνευματική διάγνωση της ασθενείας. Στην συνέχεια, ο Πνευματικός Πατέρας βοηθά τα πνευματικά παιδιά να περνούν από την κάθαρση στον φωτισμό και την θέωση.

Διάγνωση είναι ότι «η καρδιά του ανθρώπου έχει αμαυρωθεί». Και θεραπεία «είναι να φύγουν οι λογισμοί από την καρδιά και να μένη ένας λογισμός, που θα είναι η αέναη μνήμη του Θεού, ώστε όταν κανείς εργάζεται, διαβάζει, γράφει, περπατάει, δουλεύει στο εργοστάσιο, πάει για ψώνια και όταν κοιμάται ακόμη, η ευχή να λειτουργεί μέσα του αυτομάτως. Οπότε, αυτή η ευχή ανεξαρτητοποιείται από την λογική φαιά ουσία, που είναι στον εγκέφαλο, και συνέχεια εργάζεται».

Ο έμπειρος Πνευματικός Πατέρας γνωρίζει την πνευματική κατάσταση του Χριστιανού που βρίσκεται στην κάθαρση και τον φωτισμό και τον καθοδηγεί καταλλήλως. Υπάρχουν δε σαφή τεκμήρια ότι ο άνθρωπος θεραπεύθηκε, όταν γίνεται ναός του Αγίου Πνεύματος και προσεύχεται αδιαλείπτως. Μέσα σε αυτήν την προοπτική πρέπει να γίνεται λόγος για υπακοή. Η υπακοή γίνεται στον Πνευματικό Πατέρα, που γνωρίζει από αυτήν την εσωτερική πλευρά της πνευματικής ζωής και με σκοπό να περάσει από την κάθαρση στον φωτισμό και την θέωση.

«Σήμερα έχει γίνει μια διαστροφή της εννοίας της υπακοής. Και κάποιος διδάσκει ότι οι Πατέρες λένε να κάνης υπακοή στον Πνευματικό Πατέρα. Ναι, σε ποιόν Πνευματικό Πατέρα; Αυτό είναι το πρόβλημα. Δεν θα κάνης υπακοή σε οποιονδήποτε Πνευματικό Πατέρα. Διότι, αν κάνης υπακοή σε έναν Πνευματικό Πατέρα, ο οποίος ιδέα δεν έχει από κάθαρση του νοός, ασφαλώς δεν θα αποκτήσεις κεκαθαρμένο νου. Δεν θα καθαρισθεί ποτέ ο νους σου».

Η πνευματική πατρότητα εξασκείται παράλληλα και σε συνδυασμό με την Ιεροσύνη, διότι ο άνθρωπος προοδεύει πνευματικά με την ασκητική, αλλά και την μυστηριακή ζωή. Αυτό σημαίνει ότι για να γίνει κάποιος Πνευματικός Πατέρας πρέπει να είναι αναγεννημένος πνευματικά, να έχει την Χάρη του Θεού μέσα του.

«Η χειροτονία ήταν μία πράξη της Εκκλησίας, με την οποία η Εκκλησία πιστοποιούσε ότι αυτός κάνει για Πρεσβύτερος, επειδή είχε φθάσει κάπου και γι’ αυτό κάνει και για Πνευματικός Πατέρας. Αν, όμως, δεν έφθανε, δεν κάνει για Πνευματικός Πατέρας, οπότε δεν μπορεί να φθάσει σε χειροτονία Πρεσβυτέρου, χειροτονία Επισκόπου».

Βέβαια, ο κατ' εξοχήν διδάσκαλος στην Εκκλησία και ο κατ' εξοχήν Πνευματικός Πατέρας είναι ο Επίσκοπος.

«Ξέρουμε πολύ καλά ότι ο Επίσκοπος είναι ο κατ' εξοχήν διδάσκαλος της Εκκλησίας και Πνευματικός Πατέρας. Αυτό είναι ο Επίσκοπος, γι’ αυτό και ο Επίσκοπος ελέγετο Πατέρας. Όταν λέγανε «Πάτερ» στην αρχαία Εκκλησία, δεν εννοούσαν τους Πρεσβυτέρους, εννοούσαν τους Επισκόπους.

Γι’ αυτό και οι Επίσκοποι της Εκκλησίας, ως Πνευματικοί Πατέρες, λέγονται Πατέρες και όταν λάμβαναν μέρος σε μία Σύνοδο και όταν γίνονται Άγιοι της Εκκλησίας, λέγονται Πατέρες. Τώρα αυτή η διάκριση μεταξύ Αγίων και Πατέρων δεν υπάρχει στους Πατέρες. Στους Πατέρες της Εκκλησίας οι Άγιοι είναι Πατέρες και Πατέρες είναι οι Άγιοι. Αλλά κατ' εξοχήν Πατέρες είναι οι Επίσκοποι. Αυτό που σήμερα τον Επίσκοπο τον λέμε: Σεβασμιώτατε, Θεοφιλέστατε, Μακαριώτατε κλπ. Εκείνα τα χρόνια τον λέγανε Πατέρα, ήταν ο Πνευματικός Πατέρας».

Μέσα από την πνευματική αυτή θεραπεία, κατά την οποία πρέπει να θεραπευθεί ο νους του ανθρώπου, πρέπει να δούμε και την διδασκαλία των Πατέρων για τα κοινωνικά ζητήματα.

«Δεν προσευχόμαστε για να γίνει η φώτιση στην μέλλουσα ζωή. Η όλη προσπάθεια της φώτισης είναι γι’ αυτή την ζωή. Και σε αυτή την ζωή πρέπει να γίνει η αλλαγή της ανθρώπινης προσωπικότητος. Και επομένως, εφ’ όσον σε αυτή την ζωή γίνεται η προσπάθεια αλλαγής της ανθρώπινης προσωπικότητος, συνεπάγεται ότι η όλη προσπάθεια γίνεται και για την αλλαγή της κοινωνικής δομής. Δηλαδή, δεν περιορίζεται η αλλαγή μόνο για την μέλλουσα ζωή.

Γι’ αυτόν τον λόγο οι Ορθόδοξοι Πατέρες της Εκκλησίας είχαν τεράστια επίδραση επί των κοινωνικών θεμάτων της εποχής τους. Γι’ αυτό και η νομοθεσία της Κωνσταντινουπόλεως που είναι η ρωμαϊκή νομοθεσία, για το είδος της, για την εποχή της, έφθασε στα ύψη. Και καμιά νομοθεσία δεν μπορεί να συγκριθεί με την νομοθεσία της Κωνσταντινουπόλεως, κυρίως στα χρόνια του Ιουστινιανού και μετά τον Ιουστινιανό».

 Πηγή: "Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις του π. Ιωάννου Ρωμανίδη". Τόμος Α'

http://trelogiannis.blogspot.co.uk/2015/02/blog-post_79.html

http://paterikos.blogspot.gr/2015/02/blog-post_20.html