ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ Λόγος περί πίστεως

ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ Λόγος περί πίστεως

ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣΛόγος περί πίστεως

Και διδασκαλία για εκείνους πού λένε, ότι δεν είναι δυνατόν εκείνοι πού βρίσκονται μέσα στις φροντίδες του κόσμου να φτάσουν στην τελειότητα των αρετών. Και διήγηση επωφελής στην αρχή.

Αδελφοί και πατέρες• είναι καλό να διακηρύττομε σε όλους το έλεος του Θεού και να φανερώνομε στους πλησίον μας την ευσπλαχνία και την ανείπωτη αγαθότητα του Θεού προς εμάς. « Εγώ λοιπόν, καθώς το βλέπετε, μήτε νηστείες έκανα, μήτε αγρυπνίες, μήτε χαμαικοιτίες, αλλά μόνο ταπεινώθηκα και ο Κύριος σύντομα με έσωσε», λέει ο θειος Δαβίδ. Και μπορεί

κανείς να πει πολύ πιο σύντομα: «Μόνο πίστεψα, και με δέχτηκε ο Κύριος».  Επειδή είναι πολλά αυτά πού μας εμποδίζουν ν΄ αποκτήσομε την ταπείνωση, να βρούμε όμως την πίστη δεν μας εμποδίζει τίποτε. Γιατί αν το θελήσομε ολόψυχα, ευθύς ενεργεί μέσα μας η πίστη, αφού είναι δώρο του   Θεού   και   φυσικό   προσόν,   αν   και

υπόκειται στην αυτεξουσιότητα της προαιρέσεώς μας. Γι΄ αυτό ακόμη και οι Σκύθες και οι βάρβαροι πιστεύουν ο ένας τα λόγια του άλλου. Και για να σας δείξω στην πράξη την ενέργεια της ενδιάθετης πίστεως και να βεβαιώσω όσα είπα, ακούστε να σας διηγηθώ κάτι πού άκουσα από κάποιον πού δεν ψεύδεται.

Κάποιος, Γεώργιος ονομαζόμενος, νέος στην ηλικία, έως είκοσι χρόνων, κατοικούσε στην Κωνσταντινούπολη τώρα στους καιρούς μας• ο οποίος ήταν όμορφος και φανταχτερός στην εμφάνιση, τούς τρόπους και το βάδισμα, έτσι πού μερικοί από τούτα σχημάτισαν κακή γνώμη γι΄ αυτόν, όσοι δηλαδή βλέπουν μόνο τα εξωτερικά και κρίνουν κακώς τα των άλλων. Αυτός γνωρίστηκε με κάποιον άγιο μοναχό πού ζούσε σ΄ ένα μοναστήρι της πόλεως, και αναθέτοντάς του όλα τα της ψυχής του, έλαβε από αυτόν για υπενθύμιση μια μικρή εντολή (ένα σύντομο κανόνα).   Ο νέος ζήτησε ακόμη από τον γέροντα να του δώσει κανένα βιβλίο πού να περιέχει διηγήσεις για τη ζωή των μοναχών και την πρακτική τους άσκηση.   Εκείνος του έδωσε να διαβάσει το σύγγραμμα του μοναχού Μάρκου πού διδάσκει περί του πνευματικού νόμου• το οποίο ο νέος το πήρε σαν να ήταν σταλμένο από τον ίδιο το Θεό. Και ελπίζοντας πώς θα λάβει πολύ  μεγάλη ωφέλεια από  αυτό, το  διάβασε όλο  με  πόθο  και  προσοχή. Και ωφελήθηκε βέβαια απ΄ όλα όσα διάβασε, όμως τρία κεφάλαια* μόνο ενσφήνωσε, να πω έτσι, στην καρδιά του. Το ένα έλεγε επί λέξει: « Αν ζητάς τη θεραπεία της

ψυχής σου, επιμελήσου τη συνείδησή σου, και να κάνεις όσα αυτή σου επιδεικνύει, και θα βρεις ωφέλεια». Το άλλο έλεγε: « Όποιος ζητά τις ενέργειες του  Αγίου Πνεύματος προτού να εργαστεί τις εντολές του Θεού, είναι παρόμοιος με  αγορασμένο  δούλο,  ο  οποίος  την  ίδια  ώρα  πού  αγοράστηκε  ζητά  να  του δώσουν και το χαρτί της απελευθερώσεως». Και το τρίτο έλεγε: « Εκείνος πού προσεύχεται σωματικά και δεν απέκτησε ακόμη γνώση πνευματική, είναι παρόμοιος με τον τυφλό πού φώναζε ¨Υιέ Δαβίδ, ελέησόν με΄΄.  Όταν ο πρώην τυφλός έλαβε το φως του και είδε τον Κύριο, δεν τον ονόμασε πλέον υιό Δαβίδ, αλλά τον ομολόγησε Υιό Θεού και τον προσκύνησε».

Αυτά λοιπόν τα διάβασε ο νέος εκείνος και τα θαύμασε, και πίστεψε ότι με την επιμέλεια της συνειδήσεως θα βρει ωφέλεια και με την εργασία των εντολών θα δεχτεί συνειδητά την ενέργεια του   Αγίου Πνεύματος και με τη χάρη Του θ΄ ανοίξουν τα νοερά του μάτια και θα δει τον Κύριο. Και πληγωμένος από την αγάπη  και  την  επιθυμία  του  Κυρίου,  ζητούσε  πλέον  το  Πρώτο  Κάλλος,  το αόρατο. Τίποτε άλλο όμως δεν έκανε, καθώς με βεβαίωσε ύστερα με όρκους, παρά μόνο εκτελούσε κάθε βράδυ το σύντομο κανόνα πού του όρισε ο άγιος εκείνος γέρων, και τότε πλάγιαζε και κοιμόταν. Και καθώς η συνείδηση του έλεγε: «Κάνε κι άλλες μετάνοιες, πρόσθεσε κι άλλους ψαλμούς, πες κι άλλο το Κύριε ελέησον, αφού μπορείς», αυτός υπάκουε σ΄ αυτήν πρόθυμα κι αδίστακτα κι  έτσι  έπραττε,  σαν  να  τα  έλεγε  ο  ίδιος  ο  Θεός.  Και  από  τότε  πλέον  δεν κοιμήθηκε ποτέ με τη συνείδηση να τον ελέγχει και να λέει: «Αυτό γιατί δεν το έκανες;». Κι έτσι, υπακούοντας αυτός χωρίς παράλειψη στη συνείδησή του κι εκείνη προσθέτοντας μέρα με τη μέρα περισσότερο, σε λίγες μέρες αυξήθηκε πολύ η εσπερινή προσευχή του. Κατά τη διάρκεια της ημέρας είχε την επιστασία του σπιτιού ενός πατρικίου κι είχε πολλές βιοτικές φροντίδες και πήγαινε κάθε μέρα στο Παλάτι• έτσι κανείς δεν αντιλήφθηκε όσα αυτός έπραττε το βράδυ. Αλλά   κάθε   βράδυ   έτρεχαν   από   τα   μάτια   του   δάκρυα   κι   έκανε   πολλές γονυκλισίες και μετάνοιες και όταν στεκόταν σε προσευχή είχε τα πόδια κολλημένα μεταξύ τους και ακίνητα και διάβαζε ευχές στη Θεοτόκο με πόνο και στεναγμούς και δάκρυα και, σαν να ήταν ο Κύριος παρών σωματικά, έτσι έπεφτε εμπρός στα άχραντα πόδια Του και ως τυφλός του ζητούσε να τον σπλαχνιστεί και να του χαρίσει το φως των ματιών της ψυχής του. Και καθώς πλήθαινε κάθε βράδυ η προσευχή, κρατούσε ως τα μεσάνυχτα, κι όση ώρα προσευχόταν, στεκόταν όρθιος σαν κολόνα η σαν ασώματος, χωρίς διόλου να χαλαρώνει η να ραθυμεί η έστω να κινεί κανένα μέλος του σώματός του, μήτε τα μάτια του να στρέψει η να τα σηκώσει.

Ένα βράδυ λοιπόν, πού ήταν όρθιος κι έλεγε το « Ο Θεός ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ» με το νου μάλλον παρά με το στόμα, έξαφνα φανερώθηκε πλούσια από ψηλά μια έλλαμψη θεϊκή και γέμισε από φως όλο τον τόπο και ο νέος αγνόησε και λησμόνησε αν βρισκόταν μέσα σε σπίτι η αν ήταν κάτω από στέγη, γιατί παντού έβλεπε μόνο φως και δεν ήξερε μήτε αν πατούσε στη γη. Ούτε φόβο είχε μήπως πέσει, ούτε καμία φροντίδα του κόσμου, ούτε τίποτε άλλο από όσα ταιριάζουν σε ανθρώπους πού έχουν σώμα περνούσε από το λογισμό του. Αλλά μένοντας τελείως μέσα στο άϋλο φως, του φαινόταν πώς έγινε και αυτός φως και λησμόνησε όλο τον κόσμο κι ήταν όλος γεμάτος από δάκρυα κι από ανέκφραστη χαρά και αγαλλίαση. Και ύστερα από τούτο ανέβηκε ο νους του

στον ουρανό κι εκεί είδε άλλο φως λαμπρότερο από το γύρω του• και κοντά σ΄ εκείνο το φως του φάνηκε να στέκεται ο άγιος και ισάγγελος εκείνος γέροντας πού του έδωσε, όπως είπαμε, την εντολή και το βιβλίο.

Εγώ λοιπόν, καθώς τ’ άκουσα από το νέο, σκέφτηκα ότι και η πρεσβεία του αγίου εκείνου θα  είχε  συνεργήσει  πολύ  σε  τούτο  και  ότι  ο Θεός πάλι θα οικονόμησε να δείξει στο νέο σε ποιο ύψος αρετής βρισκόταν ο άγιος εκείνος. Όταν  πέρασε  αυτή  η  θεωρία  και  ήρθε  πάλι στον  εαυτό  του  ο  νέος  εκείνος,  όπως  έλεγε, ήταν γεμάτος από χαρά και θαυμασμό και έκπληξη και δάκρυζε από την καρδιά του• και μαζί με τα δάκρυα ακολουθούσε και μία γλυκύτητα. Τέλος, πλάγιασε να κοιμηθεί  και την ίδια ώρα λάλησε ο πετεινός, δείχνοντας τη μέση της νύχτας• και σε λίγο σήμαναν οι εκκλησίες για το  Όρθρο. Και σηκώθηκε ο νέος για να ψάλλει κατά τη συνήθειά του, χωρίς να σκεφτεί καθόλου τον ύπνο εκείνη τη νύχτα.

Αυτά έγιναν όπως ο Θεός γνωρίζει, ο οποίος και τα πραγματοποίησε για λόγους πού μόνο   Εκείνος ξέρει, ενώ ο νέος δεν έκανε τίποτε περισσότερο από όσα ακούσατε, πλην είχε ορθή πίστη και αδίστακτη ελπίδα. Και μην πει κανείς, πώς εκείνος τα έκανε αυτά για να δοκιμάσει• γιατί αυτός μήτε με το λογισμό του είπε μήτε καν σκέφτηκε κάτι τέτοιο -επειδή όποιος δοκιμάζει η πειράζει το Θεό, δεν έχει πίστη.   Αλλά απορρίπτοντας ο νέος εκείνος κάθε άλλον εμπαθή και φιλήδονο λογισμό, φρόντιζε τόσο πολύ -όπως έλεγε με όρκο- να πραγματοποιεί εκείνα πού του έλεγε η συνείδησή του, ώστε σε όλα τα άλλα αισθητά πράγματα του κόσμου να είναι σαν αναίσθητος και δεν ήθελε μήτε να φάει η να πιει ηδονικά η συχνότερα.

Ακούσατε, αδελφοί μου, τι κατορθώνει η πίστη στο Θεό, όταν βεβαιώνεται με τα έργα;  Καταλάβατε  πώς  μήτε  η  νεότητα  είναι  απορριπτέα,  μήτε  το  γήρας ωφέλιμο, αν λείπει η σύνεση και ο φόβος του Θεού; Μάθατε ότι μήτε η παραμονή στην πόλη μας εμποδίζει να εργαστούμε τις εντολές του Θεού, αν έχουμε προθυμία και εγρήγορση, μήτε η ησυχία και η αναχώρηση από τον κόσμο μας ωφελούν αν βρισκόμαστε σε ραθυμία και αμέλεια;   Όλοι μας ακούμε για τον Δαβίδ και θαυμάζομε και λέμε ότι ένας Δαβίδ έγινε κι όχι άλλος• και να πού σε τούτο το νέο συνέβη κάτι περισσότερο από το Δαβίδ. Γιατί ο Δαβίδ έλαβε τη μαρτυρία από τον ίδιο το Θεό, χρίστηκε προφήτης και βασιλιάς, έγινε μέτοχος του  Αγίου Πνεύματος κι είχε λάβει πολλές αποδείξεις περί Θεού.  Όταν λοιπόν αμάρτησε κι έχασε τη χάρη του  Αγίου Πνεύματος και το αξίωμα της προφητείας και  αποξενώθηκε  από  τη  συναναστροφή  του  Θεού,  τι  το  παράδοξο  πού  τα ζήτησε πάλι, όταν έφερε στο νου του τη χάρη από την οποία ξέπεσε;   Ο νέος όμως αυτός τίποτε τέτοιο δεν είχε σκεφτεί ποτέ, αλλά ήταν προσηλωμένος μόνο στα κοσμικά πράγματα κι έβλεπε μόνο τα πρόσκαιρα και η διάνοιά του δεν είχε φανταστεί τίποτε  ανώτερο  από  τα γήινα• και  -τι  θαυμαστά τα κρίματά Σου,

Κύριε!- μόνο άκουσε γι΄ αυτά κι ευθύς πίστεψε. Και τόσο πολύ πίστεψε, ώστε να παρουσιάσει και έργα πού αρμόζουν στην πίστη, με τα όποια η διάνοιά του πήρε φτερά και έφτασε στους ουρανούς κι έκανε τη Μητέρα του Χριστού να τον ευσπλαχνιστεί και με την πρεσβεία της εξιλέωσε το Θεό και κατέβασε ως αυτόν τη χάρη του Πνεύματος• και αυτή τον δυνάμωσε να φτάσει ως τον ουρανό και τον  αξίωσε  να  δει  φως,  το  οποίο  όλοι  το  επιθυμούν  μα  πολύ  λίγοι  το πετυχαίνουν.

Ο νέος αυτός πού μήτε χρόνους πολλούς νήστεψε, μήτε ποτέ κοιμήθηκε στο έδαφος, μήτε φόρεσε τρίχινα ρούχα, μήτε τη μοναχική κουρά έλαβε, μήτε από τον κόσμο αναχώρησε σωματικά, αλλά μόνο πνευματικά• μόνο αγρύπνησε λίγο, και φάνηκε ανώτερος από τον Λώτ στα Σόδομα.  Η μάλλον, έγινε άγγελος μέσα σε σώμα, πού ενώ οι άλλοι τον ψηλαφούσαν και τον έβλεπαν, ήταν εντούτοις ακράτητος   και   ασύλληπτος,   άνθρωπος   στο   φαινόμενο   και   άσαρκος   στο νοούμενο, βλεπόμενος από όλους και μόνος ευρισκόμενος με μόνο τον παντογνώστη Θεό. Γι΄ αυτό και με τη δύση του αισθητού ηλίου τον έλουσε το γλυκύ φως του νοητού   Ηλίου, και πολύ εύλογα• γιατί η αγάπη του προς τον ζητούμενο Θεό τον έβγαλε τελείως από τον κόσμο και από την ίδια του τη φύση και από όλα τα πράγματα και τον έκανε όλον πνευματικό και όλον φως, και μάλιστα ενώ κατοικούσε μέσα στην πόλη κι είχε την επιστασία ενός αρχοντικού και φρόντιζε για δούλους και ελεύθερους και έκανε και έπραττε όλα όσα αρμόζουν στο βίο.

Αλλά είναι αρκετά αυτά πού είπαμε και για έπαινο του νέου και για παρακίνηση δική  σας  στον  πόθο  και  τη  μίμησή  του,  η  θέλετε  να  σας  πω  και  αλλά μεγαλύτερα, τα όποια ίσως δεν μπορέσει να δεχτεί η ακοή σας;  Όμως τι άλλο θα βρεθεί μεγαλύτερο η τελειότερο από αυτό; Σίγουρα, δεν υπάρχει άλλο μεγαλύτερο, καθώς λέει ο Θεολόγος Γρηγόριος: « Αρχή της σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου.   Όπου είναι ο φόβος, εκεί και η φύλαξη των εντολών• και όπου η φύλαξη των εντολών, εκεί και η κάθαρση της σάρκας, η οποία είναι ένα νέφος εμπρός στην ψυχή και δεν την αφήνει να δει καθαρά τη λάμψη τη θεϊκή• κι εκεί πού είναι η κάθαρση, εκεί και η έλλαμψη. Και η έλλαμψη είναι η ικανοποίηση του πόθου αυτών πού ποθούν τα μέγιστα η το μέγιστο η αυτό πού είναι πάνω από μέγα.» Λέγοντας αυτά φανέρωσε ότι ο φωτισμός του Πνεύματος είναι τέλος ατελές κάθε αρετής, και όποιος έρθει σ΄ αυτόν, έφτασε στο τέλος και το πέρας όλων των αισθητών και βρήκε την αρχή της γνώσεως των πνευματικών.

Αυτά είναι, αδελφοί μου, τα θαυμάσια του Θεού• για τούτο φανερώνει ο Θεός τούς κρυπτόμενους Αγίους Του, ώστε άλλοι να τούς μιμηθούν και άλλοι να μείνουν  αναπολόγητοι.  Γιατί  κι  εκείνοι  πού  βρίσκονται  μέσα  στους περισπασμούς και όσοι είναι στα κοινόβια, τα όρη και τα σπήλαια και πολιτεύονται όπως πρέπει, σώζονται και αξιώνονται να λάβουν από το Θεό μεγάλα   καλά,   για   μόνη   την   πίστη   τους   προς   Αυτόν,   έτσι   ώστε   όσοι αποτυγχάνουν από ραθυμία, να μην έχουν να πουν τίποτε την ημέρα της Κρίσεως. Γιατί, αδελφοί μου, δεν ψεύδεται Αυτός πού υποσχέθηκε να σώζει για μόνη την πίστη προς Αυτόν. Λοιπόν λυπηθείτε τον εαυτό σας και εμάς πού σας αγαπούμε και συχνά θρηνούμε και κλαίμε για χάρη σας -γιατί τέτοιοι προστάζει να είμαστε ο σπλαχνικός και ελεήμων Θεός-• και πιστεύοντας ολόψυχα στον

Κύριο, αφήστε τη γη κι όλα όσα παρέρχονται, και προσέλθετε και κολληθείτε σ΄ Αυτόν, γιατί λίγο ακόμη και ο ουρανός με τη γη θα παρέλθουν, και έξω από το Θεό δεν υπάρχει ούτε στάση ούτε πέρας ούτε κατάληξη της πτώσεως των αμαρτωλών.  Αφού δηλαδή ο Θεός είναι αχώρητος και ακατάληπτος, πές μου, αν μπορείς, που θα βρεθεί τόπος για όσους εκπίπτουν από τη βασιλεία Του;

Μου έρχεται να θρηνώ και λυπούμαι υπερβολικά και λιώνω για σας, όταν συλλογιστώ πώς έχουμε τέτοιο Κύριο πλουσιόδωρο και φιλάνθρωπο, πού για μόνη την πίστη μας προς Αυτόν μας χαρίζει αυτά πού υπερβαίνουν κάθε νου και ακοή και διάνοια και πού ποτέ δεν τα συνέλαβε άνθρωπος, κι εμείς σαν άλογα ζώα προτιμούμε μόνο τη γη και όσα η γη βγάζει για μας από την πολλή ευσπλαχνία του Θεού για να επαρκούμε στις ανάγκες του σώματος• ώστε εμείς να τρεφόμαστε από αυτά με μέτρο και η ψυχή μας να κάνει ανεμπόδιστα την πορεία της προς τα άνω, τρεφόμενη και αυτή με τη νοερή τροφή του Πνεύματος, ανάλογα με την κάθαρση και την ανάβασή της.

Γιατί αυτό είναι ο άνθρωπος και για τούτο δημιουργηθήκαμε και ήρθαμε στην ύπαρξη• δεχόμενοι εδώ αυτές τις μικρές ευεργεσίες, με την ευχαριστία και την ευγνωμοσύνη προς το Θεό ν΄ απολαύσομε εκεί τα ανώτερα και αιώνια.   Αλλά εμείς, αλίμονο, ενώ δε φροντίζομε καθόλου για τα μέλλοντα, είμαστε αχάριστοι για όσα απολαμβάνομε εδώ, κι έτσι γινόμαστε παρόμοιοι με τούς δαίμονες η και χειρότεροι, αν πρέπει να πω την αλήθεια. Και για τούτο πρέπει να τιμωρηθούμε περισσότερο, γιατί και περισσότερες ευεργεσίες λάβαμε και γνωρίζομε Θεό πού έγινε για μας άνθρωπος όπως εμείς, μόνο χωρίς την αμαρτία, για να μας απαλλάξει από την πλάνη και να μας ελευθερώσει από την αμαρτία. Τι άλλο να πω; Σε όλα αυτά πιστεύομε μονάχα με τα λόγια, και με τα έργα τα αρνούμαστε. Δεν ακούγεται παντού το όνομα του Χριστού, στις πόλεις και τα χωριά και τα κοινόβια και τα όρη;  Αν θέλεις, κοίταξε και εξέτασε προσεκτικά, αν τηρούν τις εντολές  Του•  και  μόλις  θα  βρεις  -είναι  αλήθεια-  ένα  σε  χιλιάδες  η  ένα  σε μυριάδες πού να είναι Χριστιανός και με τα λόγια και με τα έργα. Δεν είπε ο Κύριος και Θεός μας στο άγιο ευαγγέλιο: « Όποιος πιστέψει σ΄ εμένα θα κάνει κι αυτός τα έργα πού κάνω εγώ κι ακόμη μεγαλύτερα»; Ποιος λοιπόν από εμάς τολμά να πει: « Εγώ κάνω έργα Χριστού και πιστεύω ορθά στο Χριστό»; Δε βλέπετε, αδελφοί, ότι έχουμε να βρεθούμε άπιστοι κατά την ημέρα της κρίσεως και να κολαστούμε χειρότερα από εκείνους πού δε γνωρίζουν τον Κύριο; Γιατί είναι ανάγκη η εμείς να καταδικαστούμε ως άπιστοι, η ο Χριστός να αποδειχτεί ψεύτης, το οποίο είναι αδύνατο, αδελφοί μου, αδύνατο.

Αυτά τα έγραψα όχι για να εμποδίσω την αναχώρηση από τον κόσμο και να προβάλω  τη  ζωή  μέσα  σ΄  αυτόν,  αλλά  για  να  πληροφορήσω  όλους  όσοι διαβάσουν την παρούσα διήγηση, πώς εκείνος πού θέλει να κάνει το αγαθό, έλαβε και τη δύναμη από το Θεό να μπορεί να το κάνει σε κάθε τόπο. (Και να αξιωθεί να λάβει και χαρίσματα πνευματικά και θειες θεωρίες όπως και τούτος ο νέος, ο ευλογημένος Γεώργιος, τον οποίο επειδή είχα γνώριμο και στενό φίλο, τον παρακάλεσα και μου τα διηγήθηκε καθώς τα έγραψα).

Για τούτο, αδελφοί μου εν Χριστώ, σας παρακαλώ ας τρέξομε κι εμείς με κόπο το δρόμο των εντολών του Χριστού, και δεν πρόκειται να καλύψει η ντροπή τα πρόσωπά μας. Γιατί όπως ο Χριστός ανοίγει τις πύλες της βασιλείας Του σε

καθένα πού χτυπά επίμονα, και δίνει το ευθές και πανάγιο Πνεύμα σε καθένα πού γυρεύει, και είναι αδύνατο, εκείνος πού ζητά ολοψύχως, να μη βρει τον πλούτο των χαρισμάτων Του, έτσι κι εσείς θα εντρυφήσετε στα απόρρητα αγαθά Του, τα όποια ετοίμασε γι΄ αυτούς πού τον αγαπούν, τώρα βέβαια εν μέρει και με πνευματική  σοφία,  κατά  τον  μέλλοντα  όμως  αιώνα  ολοκληρωτικά,  μαζί  με όλους τούς   Αγίους, με τη χάρη του   Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Σ΄ Αυτόν ανήκει η δόξα στους αιώνες των αιώνων.  Αμήν.

ΒΙΒΛΙΟΚΑΛΙΑ  ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Μεταφρασμένα στη Δημοτική ή την Καθαρεύουσα Από την ιστοσελίδα: www.geocities.com/bibliokalia

ΚΟΖΑΝΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 2006

Αναρτήθηκε από telemaxos doumanis

Τὸ μήνυμα τῆς Ρωμιοσύνης, τοῦ πόνου καὶ τῆς ἀγάπης γιὰ τὴ πατρίδα μας…

Τὸ μήνυμα τῆς Ρωμιοσύνης, τοῦ πόνου καὶ τῆς ἀγάπης γιὰ τὴ πατρίδα μας…

 Τὸ νὰ εἶναι κανεὶς Ἕλληνας, τὸ νὰ εἶναι κανεὶς Ρωμηός, δὲν εἶναι ὑπερηφάνεια ἀλλὰ εἶναι σταυρὸς καὶ μόνο σὰν σταυρὸ καὶ σὰν διακόνημα μποροῦμε νὰ τὸ κρατήσουμε” Γράφει ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού Ἀθανάσιος .

.

Εἶναι γεγονὸς ὅτι καυχόμαστε γιὰ τὴν ἑλληνική μας καταγωγὴ καὶ τὴν σχέση μας μὲ τὸν Χριστὸ καὶ μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, ὄχι ἀδίκως βέβαια, παρόλο ποὺ καμιὰ φορᾶ εἴμαστε λίγο ὑπερβολικοί, ὅμως ἡ ἱστορία δικαιώνει τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος…

Πάρα πολλοὶ λαοὶ ἄκουσαν τὸν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου, πάρα πολλοὶ λαοὶ δέχθηκαν τὶς ἐπισκέψεις τῶν Ἀποστόλων, πρὸς στιγμὴν ἔγιναν χριστιανοί, ἀλλὰ στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων εἴτε χάθηκαν γιατί ὑποδουλώθηκαν ἀπὸ ἄλλους λαούς, εἴτε ἄλλαξαν θρησκεία ἐξολοκλήρου, εἴτε προσχώρησαν σὲ αἱρέσεις καὶ ἄλλες κακοδοξίες οἱ ὁποῖες νόθευσαν τὴν Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ ἑλληνικὴ φυλή, τὸ ἑλληνικὸ γένος, οἱ Ἕλληνες, παρὰ τὶς πολλὲς δυσκολίες ποὺ εἶχαν, κράτησαν τὸ Εὐαγγέλιο, κράτησαν τὴν πίστη στὴν Ἐκκλησία, στὴν Ὀρθοδοξία. Καὶ ὄχι μόνο δὲν τὴν ἔχασαν ἀλλὰ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας ἔδωσαν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ σὲ ἄλλους λαοὺς (π.χ. Ρώσους, Βούλγαρους, Ρουμάνους, Σέρβους, Γεωργιανούς), σὲ ὅλη τὴν ἀνατολικὴ Εὐρώπη.

.

Οἱ βυζαντινοὶ Ρωμιοὶ προγονοὶ μᾶς ἐπέμεναν, παρόλο ποὺ ἡ Δύση ἀντιδροῦσε σὲ αὐτό, ὅτι οἱ νέοι ὀρθόδοξοι λαοὶ ἔπρεπε νὰ λατρεύουν τὸ Θεὸ στὴ γλώσσα τους. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Ἅγιοι Κύριλλος καὶ Μεθόδιος ποὺ μετέφεραν στοὺς Σλάβους τὸ Εὐαγγέλιο ἐφτίαξαν ἀλφάβητο, ὥστε νὰ μποροῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ ἔχουν δική τους γραπτὴ γλώσσα, νὰ μορφώνονται, νὰ ἐκπολιτίζονται καὶ νὰ ἔχουν τὴ δική τους συνείδηση καὶ νὰ λατρεύουν τὸ Θεὸ στὴ δική τους γλώσσα. Οὐδέποτε χρησιμοποιήθηκε τὸ Εὐαγγέλιο ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες ὡς μέσο κατάκτησης τῶν ἄλλων λαῶν. Ἀντίθετα, ἦταν μία προσφορὰ σ’ αὐτοὺς τοῦ φωτὸς τοῦ Εὐαγγελίου, ἐπ’ ἐλευθερία, ποτὲ μὲ τὴ βία. Δὲν ἔχουμε φαινόμενα στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπιβολῆς τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὴ βία.

.

Τὸ ἐρώτημα εἶναι, ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ ὀρθόδοξοι, πῶς μποροῦμε νὰ ταυτίσουμε τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα μας σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ὀρθόδοξη πίστη μας;

.

Ὡς Ἕλληνες καὶ ὡς ὀρθόδοξοι, καυχόμαστε ὅτι μέχρι σήμερα βαστάζουμε τὴν ὀρθόδοξη πίστη μᾶς ἀπαρασάλευτη καὶ ἀπαραχάρακτη καὶ μαζὶ μὲ αὐτὴν ἔχουμε τὴν εὐλογία νὰ βαστάζουμε τὸ σταυρό, τὸν εὐλογημένο σταυρὸ τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς μέσα στὸν κόσμο, ποὺ κουβάλησε ὅλη αὐτὴ τὴν ἔνδοξή μας ἱστορία. Τὸ ἑλληνικὸ γένος, ἔχοντας πανάρχαιες ρίζες μέσα στὴν ἱστορία, ἔφτασε σὲ τόσο μεγάλα μέτρα γνώσεως τῆς ἀνθρώπινης σοφίας καὶ ἐλευθερίας, ἔφθασε σὲ τόσο ὑψηλὰ ἐπίπεδα φιλοσοφικῶν πτήσεων καὶ ἀποκαλύψεων ὥστε νὰ θεωρεῖται πρόδρομος τοῦ χριστιανισμοῦ.

Νομίζω ὅτι τὸ νὰ εἶναι κανεὶς Ἕλληνας, τὸ νὰ εἶναι κανεὶς Ρωμιός, δὲν εἶναι ὑπερηφάνεια ἀλλὰ εἶναι σταυρὸς καὶ μόνο σὰν σταυρὸ καὶ σὰν διακόνημα μποροῦμε νὰ τὸ κρατήσουμε σήμερα. Εἴμαστε Ἕλληνες, ἔχουμε μία ἱστορία, ὅπως ὁ κάθε λαὸς καὶ ἀναγνωρίζουμε σὲ κάθε ἄνθρωπο αὐτὸ τὸ δικαίωμα νὰ καυχᾶται γιὰ τὴν ἱστορία του, γιὰ τοὺς προγόνους του. Καυχόμαστε σὰν Ἕλληνες ὄχι γιατί λατρεύαμε τοὺς ψεύτικους θεοὺς τοῦ Ὀλύμπου, ἀλλὰ καυχόμαστε γιατί εἴμαστε ἕνας λαὸς μὲ φιλοσοφικὲς ἀναζητήσεις, καυχόμαστε γιατί εἴμαστε ἕνας λαὸς ποὺ γέννησε τὴ δημοκρατία, τὴ φιλοσοφία.

.

Οἱ ἐθνικὲς γιορτὲς εἶναι βέβαια γιορτὲς μυήσεως στὸ νόημα, ἀλλὰ εἶναι καὶ κρίση τῆς ἴδιας της ζωῆς μας. Καὶ πρέπει νὰ ὑφιστάμεθα αὐτὴ τὴν κρίση γιατί διαφορετικὰ θὰ μᾶς κρίνει ἡ ἱστορία ὡς ἀνθρώπους ποὺ δὲν διδαχτήκαμε ποτὲ ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ἱστορία καὶ τὴ πορεία μας.

.

Ἡ ἱστορία ὀφείλει νὰ μᾶς διδάξει καὶ ἐμεῖς ἂν εἴμαστε ἄξιοι τῶν προγόνων μας, πραγματικὰ παιδιά τους, τότε πρέπει νὰ μάθουμε νὰ διδασκόμαστε, γιατί ἔχουμε τὴ βαρύτατη αὐτὴ κληρονομιὰ νὰ εἴμαστε Ἕλληνες. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἔχουμε μία ἱστορία ἔνδοξη σὲ πολέμους καὶ σὲ ἀγῶνες. Οἱ Ἕλληνες κρατοῦσαν τὴ σημαία τους, γιὰ νὰ δείξουν ὅτι ἀγωνίζονται ὅπως ἔλεγαν «ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν», γιὰ νὰ δείξουν ὅτι ἀγωνίζονται γιὰ συγκεκριμένα ἰδανικά, ἤσαν ἰδεολόγοι, δὲν ἤσαν πολεμιστὲς μὲ τὴν πραγματικὴ σημασία τῆς λέξεως, ἀλλὰ γίνονταν πολεμιστὲς ὅταν ἡ ἀνάγκη τοὺς καλοῦσε καὶ ἦταν πράγματι αὐτὴ ἡ ἀνάγκη ἀδήριτη, γιὰ νὰ φυλάξουν τὴν πίστη τους καὶ τὴν πατρίδα τους.

.

Σήμερα, ἀδελφοί μου, καλούμαστε νὰ κρατήσουμε αὐτὴ τὴν πατρίδα μέσα στὰ περιθώρια ποὺ οἱ ἥρωές μας τὴν παρέδωσαν καὶ ὅπως αὐτοὶ βάδισαν τὸ δρόμο τους μὲ σύνεση πολλή, μὲ σοφία πολλή, μὲ ὑπομονὴ πολλή.

.

Οἱ ἥρωές μας ἦταν παιδιά, ἦταν ἄνθρωποι τοῦ τόπου ποὺ βγῆκαν μέσα ἀπὸ τὸ καλύτερο λίκνο, τὸ λίκνο τῆς Ἐκκλησίας καὶ πραγματικὰ στέκει κανεὶς μπροστά τους μὲ μεγάλο θαυμασμὸ καὶ μὲ μεγάλη συγκίνηση, γιατί διαβάζει κανεὶς γιὰ τὴ ζωή τους, διαβάζει κανεὶς τὶς ἐπιστολές τους, διαβάζει αὐτὰ τὰ ὁποία ἔγραψαν καὶ ὄχι ἁπλῶς συγκινεῖται συναισθηματικὰ ἀλλὰ τὰ κείμενα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, αὐτὲς οἱ ἐπιστολὲς τῶν ἡρώων του ΄55-΄59  (στην Κύπρο) μᾶς θυμίζουν συναξάρια, μᾶς θυμίζουν λόγια νεομαρτύρων, μᾶς θυμίζουν τὶς ἐπιστολὲς τῶν μαρτύρων τῆς πίστεως, τὶς ἐπιστολὲς καὶ τὰ γραπτὰ τῶν νεομαρτύρων τῆς τουρκικῆς κατοχῆς στὸν ἑλληνικὸ χῶρο. Δὲν διαφέρει καθόλου τὸ ἦθος τους ἀπὸ τὸ ἦθος τῶν μαρτύρων τῆς πίστεως καὶ τῶν μαρτύρων τῆς πατρίδας. Διαβάζει κανεὶς τὶς ἐπιστολὲς ἐκεῖνες καὶ βλέπει ποὺ ἔστεκαν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι καὶ βλέπει τί ἤθελαν σὲ αὐτὸ τὸν τόπο. Δὲν βλέπεις ἴχνος μισαλλοδοξίας, δὲν βλέπεις ἴχνος τρομοκρατίας, κι ἂς τοὺς κατηγοροῦσαν τότε ὅτι ἦταν τρομοκράτες. Διαβάζει κανεὶς τὶς ἐπιστολές τους καὶ βλέπει ἕνα ἱλαρὸ φῶς, τὸ φῶς τῆς πίστεως τὸ ὁποῖο τοὺς ὁδηγοῦσε στὴν ἀγάπη τῆς πατρίδας τους, τοὺς ὁδηγοῦσε στὴν ἀγάπη τῆς ἐλευθερίας ἀλλὰ δὲν τοὺς ὁδηγοῦσε ποτὲ στὸ μίσος ἀκόμα καὶ αὐτῶν ποὺ τοὺς εἶχαν κατακτήσει. Καὶ ἂν χρειάστηκε νὰ κάνουν πόλεμο καὶ νὰ κάνουν ἐπανάσταση, αὐτὸ ἦταν γιατί μὲ τὰ δεδομένα τῆς ἐποχῆς καὶ τῆς ὥρας ἐκείνης ἦταν μία ἀνάγκη καὶ δὲν μποροῦσαν νὰ κάμουν διαφορετικά.

.

Μέσα στὶς ἐπιστολὲς τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ἡρώων βλέπει κανεὶς τὸ Θεό, τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ νὰ βασιλεύει, ποῦ τοὺς ἔδωσε τὴ δυνατότητα νὰ νικήσουν τὸ θάνατο, νὰ ὑπερβοῦν τὸ θάνατο, ποῦ αἰσθάνονταν τὴ ψυχή τους νὰ φτερουγίζει γύρω ἀπὸ τὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ, τί ἄλλο εἶναι παρὰ τὰ ἴδια βιώματα τῶν μαρτύρων τῆς πίστεως; Δὲν εἶναι αὐτὰ οἱ ἐπισκέψεις τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ οἱ ὁποῖες παρηγοροῦσαν τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων ποῦ βρισκόντουσαν μόνο λίγο πρὸ τοῦ θανάτου; Ταυτόχρονα, βλέπει κανεὶς τὴν πίστη τους καὶ τὴν ἀγάπη τους πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Τὴν Ἑλλάδα ὄχι ὡς γεωγραφικὸ χῶρο μόνο, ἀλλὰ τὴν Ἑλλάδα ὡς τὴν κοιτίδα τοῦ πολιτισμοῦ, τὴ μητέρα τῆς φιλοσοφίας, τὴ μητέρα τῆς Ρωμιοσύνης.

.

Ὀφείλουμε λοιπὸν νὰ μαθαίνουμε μέσα ἀπὸ τὴν ἱστορία μας, νὰ διδασκόμαστε. Ὀφείλουμε νὰ ὁδηγηθοῦμε μπροστὰ στὰ διάφορα γεγονότα τῆς ἱστορίας μας καὶ νὰ κρίνουμε τὸν ἑαυτό μας, σιωπώντας καὶ περιορίζοντας τὰ λόγιά μας καὶ τὴν ἐξωστρέφειά μας καὶ νὰ ἀφήσουμε νὰ μᾶς δείξουν ὅλοι αὐτοὶ οἱ μάρτυρες τῆς πατρίδας τὸ δικό τους φρόνημα καὶ νὰ μᾶς μιλήσουν γιὰ τὴν ἱστορία μας, νὰ μᾶς μιλήσουν γιὰ τὴν πατρίδα μας, νὰ μᾶς μιλήσουν γιὰ τὴν παράδοσή μας, νὰ μᾶς δείξουν ἀπὸ ποιὸ δέντρο καταγόμαστε κι ἀκόμα, νὰ ἔχουμε τὸ θάρρος νὰ δοῦμε ποὺ εἴμαστε ἐμεῖς σήμερα.

 .

Πρέπει νὰ ἔχουμε τὸ θάρρος νὰ ἀνακαλύψουμε τὸν ἑαυτό μας καὶ νὰ ποῦμε τὴ μεγάλη ἀλήθεια, ὅτι αὐτὸς ὁ τόπος, ἐὰν θέλει νὰ ζήσει πρέπει νὰ γίνει ἑλληνικὸς τόπος κατὰ κυριολεξία. Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ τύχει παιδείας, παιδείας φιλοσοφικῆς, παιδείας πνευματικῆς, παιδείας ρωμαίικης, μὲ ρωμιοσύνη ποὺ σημαίνει ὅτι θὰ ἀπολαύσει ὅλη αὐτὴ τὴν ἱστορία τῆς παραδόσεώς μας. Οὔτε ἀρχαιολάτρες εἴμαστε ἀλλὰ οὔτε καὶ βυζαντινόπληκτοι εἴμαστε. Ξέρουμε ὅτι ὁ τόπος ζύμωσε τὴν ἀρχαία φιλοσοφία καὶ παράδοση μὲ τὴν ὀρθοδοξία. Καὶ ὀρθόδοξος σημαίνει ἐλεύθερος. Ὀρθόδοξος καὶ Ρωμιὸς σημαίνει ἄνθρωπος χωρὶς παρωπίδες, σημαίνει ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἀγαπᾶ τὸν ἄλλο καὶ δὲν φοβᾶται τὸν ἄλλο ἄνθρωπο, γιατί ἔχει ἀρχοντιά, γιατί δὲν εἶναι κομπλεξικός, γιατί δὲν αἰσθάνεται μειονεκτικὰ μπροστὰ σὲ κανένα, γιατί εἶναι περήφανος γι’ αὐτὸ ποὺ εἶναι καὶ αὐτὴ ἡ περηφάνια δὲν εἶναι ἀλαζονεία ἀλλὰ εἶναι τὸ «γνώθι σ’ αὐτὸν» τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων• εἶναι αὐτὴ ἡ γνώση τῆς βαρύτατης κληρονομιᾶς τὴν ὁποία κουβαλοῦμε πάνω μας. Αὐτὴ ἡ ρωμαίικη ὑπερηφάνεια μπορεῖ νὰ ὑπηρετήσει καὶ ὄχι νὰ ὑπηρετεῖται, μπορεῖ νὰ σταθεῖ καὶ νὰ ἀγκαλιάσει τὸν κόσμο ὅλο καὶ νὰ γίνει διάκονος τῆς ἀνθρωπότητας.

.

Ἐμεῖς σὰν Ρωμιοὶ πάντοτε εἴχαμε τὴ μεγάλη ὑπομονὴ ἡ ὁποία ἦταν γέννημα τῆς πίστεως, Καὶ ὁ πιστὸς ἄνθρωπος βλέπει πίσω ἀπὸ τὰ φαινόμενα, πέραν τῶν φαινομενικῶν πραγμάτων. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἐμᾶς ἂν μᾶς μισοῦν ἢ ὄχι οἱ Τοῦρκοι. Ὁ Θεὸς τί θὰ πεῖ στὸ τέλος. Δὲν θὰ γίνει τίποτα περισσότερο καὶ τίποτα λιγότερο ἀπὸ ὅσα ὁ Θεὸς θὰ ἐπιτρέψει. Πρέπει νὰ μάθουμε νὰ ἔχουμε τελεία ἐμπιστοσύνη στὸ Θεό. Ἐὰν ἐλπίζεις στὸ Θεὸ καὶ πιστεύεις ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι Πατέρας σου, τότε λοιπὸν γιατί φοβᾶσαι;

.

Ἂς ἀνοίξουμε τὸ δρόμο στὴν ἀληθινὴ παιδεία• νὰ φτιάξουμε πρῶτα ἀνθρώπους ἐλεύθερους καὶ ἂν φτιάξεις ἀνθρώπους ἐλεύθερους, τότε θὰ ἀποκτήσεις καὶ πατρίδα ἐλεύθερη. Ἂν ἔχεις ἀνθρώπους δούλους, τότε καὶ ἡ ἐλεύθερη πατρίδα θὰ γίνει δούλη. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐλευθερώνεται πρῶτα καὶ ὕστερα ἐλευθερώνει καὶ γεωγραφικὰ τὸ τόπο του. Ἂν ἐνδιατρίψουμε στὴν ἱστορία μας, ἂν γνωρίσουμε τὴν παράδοσή μας, ἂν ἀσκήσουμε καλόβουλη καὶ θετικὴ κριτικὴ στὶς παρελθοῦσες πράξεις καὶ ἐνέργειές μας, ἂν εἴμαστε ἔντιμοι, ἀνυστερόβουλοι καὶ εἰλικρινεῖς, τότε θὰ ἀνακαλύψουμε ὅτι ὁ τόπος γεννᾶ ἥρωες, ὁ τόπος γεννᾶ μάρτυρες, ὁ τόπος γεννᾶ ἡγέτες, ὅπως τοὺς ἡγέτες οἱ ὁποῖοι σήκωσαν τὸν τόπο αὐτὸ καὶ ἔδωσαν τὴν ἀνάσταση στὴ πατρίδα μας καὶ στὴ φυλή μας. Αὐτὸ εἶναι τὸ μήνυμα τῆς Ρωμιοσύνης, τοῦ πόνου καὶ τῆς ἀγάπης γιὰ τὴ πατρίδα μας.

.

«Ἑλληνορθόξη Πορεία», Ἀνθολόγιο κειμένων, Ἀθήνα 2008.

Το όραμα του προφήτη Ησαΐα

Το όραμα του προφήτη Ησαΐα

 Κεφάλαιο στ΄

ΚΑΙ ἐγένετο τοῦ ἐνιαυτοῦ, οὗ ἀπέθανεν ᾿Οζίας ὁ βασιλεύς, εἶδον τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπῃρμένου, καὶ πλήρης ὁ οἶκος τῆς δόξης αὐτοῦ. 2 καὶ Σεραφὶμ εἱστήκεισαν κύκλῳ αὐτοῦ, ἓξ πτέρυγες τῷ ἑνὶ καὶ ἓξ πτέρυγες τῷ ἑνί, καὶ ταῖς μὲν δυσὶ κατεκάλυπτον τὸ πρόσωπον, ταῖς δὲ δυσὶ κατεκάλυπτον τοὺς πόδας καὶ ταῖς δυσὶν ἐπέταντο. 3 καὶ ἐκέκραγεν ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον καὶ ἔλεγον· ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος σαβαώθ, πλήρης πᾶσα ἡ γῆ τῆς δόξης αὐτοῦ. 4 καὶ ἐπήρθη τὸ ὑπέρθυρον ἀπὸ τῆς φωνῆς, ἧς ἐκέκραγον, καὶ ὁ οἶκος ἐπλήσθη καπνοῦ. 5 καὶ εἶπον· ὦ τάλας ἐγώ, ὅτι κατανένυγμαι, ὅτι ἄνθρωπος ὢν καὶ ἀκάθαρτα χείλη ἔχων, ἐν μέσῳ λαοῦ ἀκάθαρτα χείλη ἔχοντος ἐγὼ οἰκῶ καὶ τὸν βασιλέα Κύριον σαβαὼθ εἶδον τοῖς ὀφθαλμοῖς μου. 6 καὶ ἀπεστάλη πρός με ἓν τῶν Σεραφίμ, καὶ ἐν τῇ χειρὶ εἶχεν ἄνθρακα, ὃν τῇ λαβίδι ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ θυσιαστηρίου, 7 καὶ ἥψατο τοῦ στόματός μου καὶ εἶπεν· ἰδοὺ ἥψατο τοῦτο τῶν χειλέων σου καὶ ἀφελεῖ τὰς ἀνομίας σου καὶ τὰς ἁμαρτίας σου περικαθαριεῖ. 8 καὶ ἤκουσα τῆς φωνῆς Κυρίου λέγοντος· τίνα ἀποστείλω, καὶ τίς πορεύσεται πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον; καὶ εἶπα· ἰδοὺ ἐγώ εἰμι· ἀπόστειλόν με. 9 καὶ εἶπε· πορεύθητι καὶ εἰπὸν τῷ λαῷ τούτῳ· ἀκοῇ ἀκούσετε καὶ οὐ μὴ συνῆτε καὶ βλέποντες βλέψετε καὶ οὐ μὴ ἴδητε· 10 ἐπαχύνθη γὰρ ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ τοῖς ὠσὶν αὐτῶν βαρέως ἤκουσαν καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν ἐκάμμυσαν μήποτε ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ τοῖς ὠσὶν ἀκούσωσι καὶ τῇ καρδίᾳ συνῶσι, καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰάσομαι αὐτούς. 11 καὶ εἶπα· ἕως πότε Κύριε; καὶ εἶπεν· ἕως ἂν ἐρημωθῶσι πόλεις παρὰ τὸ μὴ κατοικεῖσθαι καὶ οἶκοι παρὰ τὸ μὴ εἶναι ἀνθρώπους, καὶ ἡ γῆ καταλειφθήσεται ἔρημος. 12 καὶ μετὰ ταῦτα μακρυνεῖ ὁ Θεὸς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ πληθυνθήσονται οἱ ἐγκαταλειφθέντες ἐπὶ τῆς γῆς· 13 καὶ ἔτι ἐπ᾿ αὐτῆς ἔστι τὸ ἐπιδέκατον, καὶ πάλιν ἔσται εἰς προνομὴν ὡς τερέβινθος καὶ ὡς βάλανος, ὅταν ἐκπέσῃ ἐκ τῆς θήκης αὐτῆς.

Απόδοση

Και τον χρόνο που πέθανε ο βασιλιάς Οζίας, είδα τον Κύριο να κάθεται σε υψηλό θρόνο που ξεχώριζε  και ο οίκος του ήταν γεμάτος απο τη δόξα του. Και Σεραφείμ, στεκόταν σε κύκλο γυρω του, έχοντας το καθέ ένα απο έξι πτερύγια, και με τα δύο κάλυπταν ολοκληρωτικά το πρόσωπο, με τα δύο κάλυπταν τα πόδια τους και με τα άλλα δύο πετούσαν. Και φώναζε το ένα προς  το άλλο και έλεγαν. Άγιος, άγιος ,άγιος Κύριος σαβαώθ, γεμάτη όλη η γη απο τη δοξης του.  Και σείστηκε το πάνω μερος της θύρας απο την δύναμη της φωνής, και ο οίκος γέμισε καπνό. Και είπα. Εγώ ο ταλαίπωρος ,  έφτασα σε κατάνυξη, ότι ενώ είμαι άνθρωπος και έχω ακάθαρτα χείλη, και κατοικώ ανάμεσα σε λαό με ακάθαρτα χείλη, είδα τον βασιλιά Κύριο σαβαώθ με τα μάτια μου. Και στάλθηκε προς εμένα ένα απο τα Σεραφείμ, και είχε κάρβουνο στα χέρια του, που το πήρε με λαβίδα απο το θυσιαστήριο, και ακούμπησε στο στόμα μου και είπε. Να άγγιξε αυτό τα χείλη σου και αφέθηκαν  οι ανομίες σου και καθαρίστηκαν οι αμαρτίες σου. Και άκουσα την φωνή του Κυριου να μου λέει. Ποιόν να στείλω, και ποιος θα πορευτεί σε αυτόν τον λαο; και είπα.  Να εγώ, στείλε εμένα. και είπε. πήγαινε και πές σε αυτόν  τον λαό. με τα αυτιά σας θα ακούσετε και δεν θα καταλάβετε και θα δείτε και δεν θα γνωρίστε. Γιατί σκλήρυνε η καρδιά αυτού του λαού και  δύσκολα  ακούν με τα αυτιά τους και με τα μάτια τους κουράστηκαν  να βλέπουν, και ίσως  κάποτε καταλάβουν με τα μάτια τους και με τα αυτιά τους ακούσουν και νοήσουν με την καρδιά τους, και  επιστρέψουν και  τους γιατρέψω. Και είπα , έως πότε Κύριε; και είπε. έως ότου ερημωθούν οι πόλειες και δεν θα κατοικούνται και οι οικοί θα αδειάσουν απο ανθρώπους, και η γη θα ερημωθεί. και μετά απο αυτό θα απομακρύνει ο θεος τους ανθρώπους και θα αυξηθούν αυτοί που θα εγκαταλειφτούν πάνω στη γη. Ακόμη και αν μείνει το ένα δέκατο πάλι και αυτοί  θα  είναι για αφανισμό,  όπως η τερέβινος και η βαλανιδιά , όταν κοπούν απο τη θέση τούς.

Η Μέλλουσα Κρίση, του Ιωάννη Δήμου,

Η Μέλλουσα Κρίση, του Ιωάννη Δήμου,

• Γράφτηκε από τον  Zoiforos.GR
  

Η Μέλλουσα Κρίση

του Ιωάννη Δήμου

Θεολόγου - Φιλολόγου

από την ιστοσελίδα του:  www.sostikalogia.com

Ο  Κύριος  είπε, « ο ουρανός  και  η γη  παρελεύσονται,  οι  δε  λόγοι μου  ου  μη  παρέλθωσι.»   (Ματ.κδ’,35).  Στους  λόγους  του  Κυρίου  ανήκουν  και  αυτοί  που  αναφέρονται  στην  κρίση.  Ας   αναφέρουμε  μερικούς:    α)  « ο αθετών  εμέ  και  μη  λαμβάνων  τα  ρήματά  μου,  έχει  τον  κρίνοντα  αυτόν’   ο  λόγος  ον  ελάλησα,  εκείνος  κρινεί  αυτόν  εν  τη  εσχάτη  ημέρα’ » ( Ιω. ιβ’, 48 ).   β)    « και  εκπορεύσονται  οι  τα  αγαθά  ποιήσαντες  εις  ανάστασιν  ζωής,  οι  δε  τα  φαύλα  πράξαντες  εις  ανάστασιν  κρίσεως. » (Ιω. ε’, 29 ).  γ)  «αμήν  αμήν  λέγω  υμίν  ότι  ο  τον  λόγον  μου  ακούων  και  πιστεύων  τω  πέμψαντί  με  έχει  ζωήν  αιώνιον,  και  εις  κρίσιν  ουκ  έρχεται,  αλλά  μεταβέβηκεν  εκ  του  θανάτου  εις την ζωήν.» ( Ιω. ε’, 24).

Τα   λόγια  αυτά  και  μόνο, γιατί  υπάρχουν  και  άλλα,   βεβαιώνουν    τον  καθένα   ότι  η   κρίση  θα  γίνει. οπωσδήποτε.  Το  προμηνύει   η  ακαταστασία  στον κόσμο εξ αιτίας της αμαρτίας. Το  ζητούν  οι  ψυχές  εκείνων  που θυσιάστηκαν  για  το  λόγο  του Θεού  και  για  τη  μαρτυρία  του Χριστού,  με τα χαρακτηριστικά λόγια της Αποκάλυψης, « έως πότε, ο δεσπότης ο άγιος και ο αληθινός, ου  κρίνεις  και  εκδικείς  το  αίμα ημών  εκ  των  κατοικούντων  επί  της γης; » (Απ. στ’, 10).

Σε  οδυνηρή λοιπόν  και δραματική   κατάσταση  θα   βρεθούν   την    ημέρα  της  κρίσης   οι  αμαρτωλοί, οι άδικοι, εκείνοι που φάνηκαν σκληροί  και άσπλαχνοι προς τον πλησίον τους και δεν έδειξαν έλεος, οπότε και η κρίση θα είναι ανέλεος, σύμφωνα με τα λόγια του  Ιακώβου   του Αδελφοθέου,  « η γαρ κρίσις ανέλεος τω μη ποιήσαντι έλεος ‘» (Ιακ. β’, 13).  Αυτοί είναι εκείνoι, που ο καθένας βέβαια με τον τρόπο του,  είπαν στο  Θεό « απόστα  απ' εμού,  οδούς  σου  ειδέναι  ου βούλομαι’ » ( Ιώβ  και’, 14 ), και  έζησαν  αμετανόητοι  μακριά από το Χριστό και την εκκλησία Του.

Σε  εντελώς  διαφορετική  κατάσταση  θα  βρεθούν  οι  δίκαιοι,  .οι ευλογημένοι  του  Ουράνιου  Πατέρα  οι  οποίοι  έπραξαν εντελώς τα αντίθετα από τους προηγούμενους.  Είναι  εκείνοι  οι οποίοι  ως  μοναδικό σκοπό της ζωής τους είχαν το πώς θα ζήσουν με αρετή, με  αγάπη,  με  αγιότητα.   Αυτοί  « έπλυναν τας στολάς αυτών και ελεύκαναν  αυτάς  εν  τω  αίματι  του   αρνίου. » ( Απ. ζ’, 14 ). Αγωνίστηκαν στη ζωή  και  με  τη δύναμη του Χριστού  που  ζούσε μέσα τους   νίκησαν στον πνευματικό  αγώνα  εναντίον  του ψεύδους  και  της  πλάνης.  Αυτοί θα απολαύσουν τα ουράνια εκείνα αγαθά  τα οποία  « οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν  ανθρώπου  ουκ  ανέβη,    α  ητοίμασε  ο  Θεός  τοις αγαπώσιν   αυτόν. »  (Α΄Κορ. β’, 9).

Λαμβάνοντας   υπ’ όψη  του   τα  παραπάνω, και  όχι  μόνο,  ο   κάθε  άνθρωπος  είναι  επόμενο  να       προβληματίζεται   για  το  ποια     θα είναι η θέση του την ημέρα εκείνη  της   κρίσης.   Είναι δε αυτονόητος  ο  προβληματισμός αυτός, γιατί   όλοι  επιθυμούν  έντονα την αιωνιότητα, αφού   ο  άνθρωπος  δεν δημιουργήθηκε για το θάνατο αλλά για τη ζωή.  Πώς όμως θα αξιωθεί ο άνθρωπος να απολαύσει  την αιώνια ζωή, αν προηγουμένως δεν εξασφαλίσει τη δικαίωσή  του  μπροστά   στο  Θεό; Πώς θα ήταν λογικό να πάει κανείς στον Παράδεισο μαζί με τις αμαρτίες του;  Ποιος  θα  το θεωρούσε σωστό να πάει σε μία επίσημη δεξίωση ρακένδυτος και απεριποίητος;   Εάν σε τέτοιες επίγειες συνάξεις οι άνθρωποι είναι επιμελείς   όσον αφορά στην εξωτερική τους εμφάνιση,  πώς δεν θα πρέπει να είναι επιμελέστεροι, όταν πρόκειται για την  είσοδό  τους  στη  Βασιλεία  του  Θεού;  Είναι  πράγματι   αναγκαίος  ο  καθαρισμός « από   παντός μολυσμού  σαρκός  και πνεύματος,»  (Β΄ Κορ. ζ’,1). Είναι απαραίτητος ο αγιασμός « ου χωρίς ουδείς όψεται τον Κύριον, » (Εβρ. ιβ’,14).   Είναι τέλος απαραίτητα  τα  έργα   της αγάπης, γιατί  έτσι εκδηλώνεται  η  ζωντανή και  αληθινή πίστη.

Βέβαια   ο πνευματικός  αγώνας   είναι δύσκολος    αλλά   είναι   και   καλός  όπως  τον  χαρακτήρισε  ο  Απόστολος  Παύλος  γράφοντας  στον  Τιμόθεο,  « τον  αγώνα  τον  καλόν  ηγώνισμαι, »  (Β’ Τιμ.  δ’, 7 ).  Είναι     γεμάτος   ελπίδα,   γιατί  « Μείζων εστιν ο  εν  υμίν  η  ο  εν  τω  κόσμω » (Α΄Ιω. δ’, 4)   και,  γιατί ο Χριστός « παρεδόθη διά τα παραπτώματα   ημών   και   ηγέρθη δια   την   δικαίωσιν   ημών. »  (Ρωμ. δ’, 25).  Έτσι  η  κρίση,  για την  οποία  έγινε  λόγος,  παύει  να είναι άλυτο πρόβλημα,  γιατί  « ο υιός  του  ανθρώπου  ουκ  ήλθε ψυχάς  ανθρώπων  απολέσαι,  αλλά  σώσαι. »  (Λουκ. θ’, 56 ),  και  « κάλαμον  συντετριμμένον  ου  κατεάξει  και   λίνον  τυφόμενον  ου  σβέσει,  έως  αν  εκβάλη  εις  νίκος  την  κρίσιν’ » ( Ματ. ιβ’, 20 ).

Ας  κλείσουμε  λοιπόν  αισιόδοξα   το  θέμα  με  τα  λόγια του   Αποστόλου  Παύλου, « νυνί δε  μένει  πίστις,  ελπίς,  αγάπη,  τα  τρία  ταύτα’  μείζων  δε  τούτων  η  αγάπη. »  ( Α’  Κορ. ιγ’, 13 ), και  με  τα  λόγια  του  Κυρίου  προς  το   ληστή  « αμήν  λέγω  σοι,  σήμερον  μετ’ εμού    έση  εν  τω   παραδείσω.  »  (  Λουκ.   κγ’, 43)

Διαβάστηκε 1196 φορές

Κατηγορία Άρθρα

Ανόητοι Άνθρωποι, του Ιωάννη Δήμου,

Ανόητοι Άνθρωποι, του Ιωάννη Δήμου,

• Γράφτηκε από τον  Zoiforos.GR
  

Ανόητοι Άνθρωποι

του Ιωάννη Δήμου

Θεολόγου - Φιλολόγου

από την ιστοσελίδα του:  www.sostikalogia.com

Υπάρχουν άνθρωποι που είναι ανόητοι, και ας μη το γνωρίζουν, και ας μη το παραδέχονται οι ίδιοι καθώς και άλλοι που τους γνωρίζουν. Το ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι ανόητοι δε σημαίνει βέβαια ότι δεν έχουν νουν, όπως όλοι οι άνθρωποι, αλλά ότι  ο νους τους δεν έχει σοφία.

Αυτό έχει ως συνέπεια να είναι βραδυκίνητοι στο να πιστεύουν στα λόγια του Θεού. Το είπε ο Ίδιος ο Κύριος  με τα εξής λόγια, «και αυτός είπε προς αυτούς˙ ω ανόητοι και βραδείς τη καρδία του πιστεύειν επί πάσιν οις ελάλησαν οι προφήται!»  (Λουκ. κδ’, 25 ).

Πώς να έχει σοφία ένας νους, όταν ο άνθρωπος που τον έχει δεν έχει φόβο Θεού; Ούτε στην αρχή της σοφίας δε βρίσκεται αφού «αρχή σοφίας φόβος Κυρίου,» (Ψ. 110,10 ).

Όμως  δε χρειάζεται  απελπισία γιατί όλα διορθώνονται αφού «Τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστιν.» ( Λουκ. ιη’, 27 ).

Έτσι δεν είναι δύσκολο να παύσει κανείς να είναι ανόητος άνθρωπος, όπως αυτός προσδιορίστηκε παραπάνω. Είναι  εύκολο  γιατί  αφού   διαθέτει   ως άνθρωπος νουν αρκεί να τον τροφοδοτήσει έστω με λίγη σοφία. Η τροφοδότηση αυτή είναι απλή  και ο τρόπος  της υποδεικνύεται από τον Ιάκωβο τον Αδελφόθεο, «Ει δε τις υμών λείπεται σοφίας, αιτείτω παρά του  διδόντος   Θεού  πάσιν  απλώς    και μη ονειδίζοντος, και δοθήσεται αυτώ˙ αιτείτω δε εν πίστει, μηδέν διακρινόμενος» ( Ιακ. α’, 5-6 ).

Γιατί  λοιπόν  να είναι κανείς, και μάλιστα να παραμένει ανόητος άνθρωπος, αφού ο Θεός χορηγεί σοφία; «Δεν είναι κρίμα κι’ άδικο δεν είναι κι’ αμαρτία » να ‘χει  ο άνθρωπος  το νου  άδειο από   σοφία;

Πάντως είναι ωραίο πράγμα όχι βέβαια να είναι κανείς ανόητος αλλά να ομολογεί ότι ήταν ή ότι είναι ακόμη ανόητος και να λέει π. χ. Πόσο ανόητος ήμουν ή, αν είναι ακόμα, πόσο ανόητος είμαι που ενώ υπάρχει ο θρόνος της χάριτος δεν προσέρχομαι σ’ αυτόν. Αν πει αυτό  και δε  θέλει να μείνει μόνο στα λόγια δεν έχει παρά να πειθαρχήσει στα παρακάτω λόγια.

«προσερχώμεθα ουν μετά παρρησίας τω θρόνω της χάριτος, ίνα λάβωμεν έλεον και χάριν εύρωμεν εις εύκαιρον βοήθειαν» (Εβρ. δ’, 16 ).

Έτσι δε θα είναι ανόητος άνθρωπος αλλά σοφός, όπως άλλωστε πρέπει να είναι  ο  άνθρωπος.  Αλλά  δυστυχώς,  «άνθρωπος εν τιμή ων ου συνήκε, παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις  και  ομοιώθη  αυτοίς.» (Ψ. 48, 21).

Δε λέει έγινε κτήνος, αλλά  «ομοιώθη αυτοίς», γιατί τα κτήνη είναι ανόητα, επειδή δεν έχουν νου ενώ ο άνθρωπος γίνεται  ανόητος,  επειδή  ενώ  έχει  νου δεν  έχει   σοφία,  όπως   αναφέρθηκε στην    αρχή.  Με    άλλα    λόγια    τα  κτήνη  είναι   «φύσει»   ανόητα   και δεν     αλλάζουν   ενώ   ο   άνθρωπος, όταν είναι   ανόητος   σύμφωνα   με    τα  παραπάνω,    είναι   «θέσει» ανόητος και μπορεί να παύσει πλέον να είναι.

Διαβάστηκε 1161 φορές

Θεολογικά το «Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος», του Ιωάννη Δήμου,

Θεολογικά το «Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος», του Ιωάννη Δήμου,

• Γράφτηκε από τον  Zoiforos.GR
  

Όσα ξέρει ο νοικοκύρης

δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος

του Ιωάννη Δήμου

Θεολόγου - Φιλολόγου

από την ιστοσελίδα του: www.sostikalogia.com

Ακούγεται συχνά να λένε πολλοί για κάποιον,  ιδίως  αν αυτός είναι κληρικός,  πολλά   καλά και  επαινετικά λόγια όπως π.χ. ότι αυτός είναι πολύ καλός, διαφέρει από τους άλλους ομοίους του, είναι άγιος και όσιος, είπε  αυτό,  έκανε  εκείνο  και  το άλλο, και  αφού το είπε και το έκανε αυτός, αυτό  είναι  και  το  σωστό,  κ. ά.

Αυτός ο ίδιος όμως ίσως να λέει μέσα του για τον εαυτό του  ότι είμαι ένα μηδέν, ένα σκουπίδι, ένα τίποτα, ένας άχρηστος δούλος, και άλλες παρόμοιες αυτομεμπψίες και ταπεινωτικά λόγια.

Προκύπτει έτσι το ερώτημα, ποιος λέει αλήθεια; Ποιος γνωρίζει περισσότερο αυτόν τον άνθρωπο,  οι άλλοι  ή  ο ίδιος;  Η απάντηση  είναι  απλή. Ασφαλώς ο  ίδιος γιατί,  όπως λέει ο λαός,  «όσα ξέρει  ο νοικοκύρης  δεν  τα  ξέρει ο κόσμος όλος». Αλλά και ο Απόστολος Παύλος γράφει σχετικά, «τις γαρ οίδεν ανθρώπων τα του ανθρώπου ει μη το πνεύμα του ανθρώπου το εν αυτώ;»  (Α’ Κορ. β’, 11). Οι άλλοι κρίνουν  από   την όλη εξωτερική συμπεριφορά του, ενώ  μόνο το  πνεύμα αυτού του ανθρώπου  γνωρίζει τι έχει μέσα του  ο  άνθρωπος.

Αυτό  βέβαια δε σημαίνει ότι οι άλλοι δεν πρέπει να λένε  καλά λόγια για την καλή συμπεριφορά κάποιου  και για τα καλά του έργα και να δοξάζουν το Θεό γι’ αυτά. Ο Ίδιος ο Κύριος είπε, «ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσιν τον πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς.» 

(Ματ. ε’, 16).

Καλά κάνουν λοιπόν και οι μεν, δηλαδή αυτοί που λένε τα καλά λόγια, και ο δε, δηλαδή αυτός που δε λέει καλά λόγια για τον εαυτό του. Επειδή όμως υπάρχει ο κίνδυνος  οι μεν να πλανώνται  και ο δε απλώς να ταπεινολογεί,  καλλίτερα  θα  κάνουν  και  οι μεν και ο δε να έχουν υπ’ όψη τους, εκτός των άλλων, και τα εξής:

Α. Οι  μεν  να έχουν υπ’ όψη τους ότι:

α) Τα φαινόμενα μπορεί να απατούν.

β) Όπου  ακούς πολλά κεράσια πάρε και μικρό καλάθι.

γ) Δεν το περίμενε κανείς αυτό από αυτόν.

δ) Έπεσα από τα σύννεφα, όταν το άκουσα.

ε) Ο Θεός βδελύσεται κάθε τι το οποίο οι άνθρωποι το υψώνουν και το θεοποιούν, δηλαδή  «το εν ανθρώποις  υψηλόν βδέλυγμα  ενώπιον  του  Θεού.» (Λουκ. ιστ’, 15).

Και  μόνο  αυτά  τα λίγα είναι αρκετά για να αντιληφθεί κανείς ότι δεν είναι δύσκολο να εξαπατάται κάποιος ή πολλοί, για κάποιον που, ενώ  τον θεωρούν άξιο, αυτός να είναι ανάξιος λόγου, και πάντως όχι καλλίτερος από τους άλλους. Αυτό είναι πιθανότερο να συμβαίνει, αν και ο ίδιος, όχι μόνο αρέσκεται σε τέτοιες διακρίσεις, αλλά τις επιδιώκει κιόλας.

Β. Ο δε να έχει υπ’ όψη του ότι:

α) Και όλα καλά να τα βλέπει μέσα του, δεν  είναι σε θέση να ανακρίνει τον εαυτό του, γιατί δεν είναι αυτός ο ανακριτής. Ο Απόστολος Παύλος  το  λέει σαφέστατα, «ουδέν γαρ εμαυτώ σύνοιδα, αλλ' ουκ εν τούτω δεδικαίωμαι· ο δε ανακρίνων με Κύριός εστιν.» ( Α’ Κορ. δ’ 4  ).

β) Και όλα καλά να τα βλέπει μέσα του, εάν νομίζει ο ίδιος ότι κάτι είναι, αυτό και μόνο αυτό,  τα χαλάει όλα και είναι μία φρεναπάτη, αφού «ει γαρ δοκεί τις είναι τι μηδέν ων, εαυτόν φρεναπατά»    ( Γαλ. στ΄, 3 ).

γ) Εάν νομίζει αυτός  μέσα του ότι κάτι είναι, ασφαλώς καταλαμβάνει κάποιο τόπο, νοητό βέβαια. Αυτός όμως ο νοητός τόπος είναι του Χριστού και έτσι με άλλα λόγια αυτός είναι «εις τόπον Χριστού». Γιατί όμως αυτός μέσα του να κατέχει τον τόπο του Χριστού και να μη δίνει ο ίδιος τον τόπο του στο Χριστό, όπως αρμόζει; Μήπως αισθάνεται  το Χριστό μακριά του ή μήπως δεν του ανοίγει την πόρτα;

δ) Και βέβαια οι άλλοι απ’ έξω μπορεί να τον δέχονται σαν το Χριστό, αν μάλιστα συμβαίνει αυτός να είναι επίσκοπος, όπως ανέφερε ο Απόστολος Παύλος για τον εαυτό του, «……αλλ' ως άγγελον Θεού εδέξασθέ με, ως Χριστόν Ιησούν. »  ( Γαλ. δ’, 14 ). Αλλά  εδώ  δεν πρόκειται περί αυτού, δηλαδή για το τι λένε οι άλλοι. Για τους άλλους έγινε λόγος παραπάνω. Εδώ γίνεται λόγος για το τι δέχεται ή μάλλον για το τι πρέπει να δέχεται αυτός μέσα του.

ε) Πρέπει να δέχεται τα λόγια  του Προδρόμου  «εκείνον  δει  αυξάνειν,   εμέ  δε  ελαττούσθαι.»  ( Ιω. γ’, 30 ), και  τα λόγια του Παύλου « Χριστώ συνεσταύρωμαι·  ζω  δε  ουκέτι  εγώ,  ζη δε  εν  εμοί  Χριστός·»  (Γαλ. β’, 20  ). Πρέπει να δέχεται ότι αυτός είναι η λαμπάδα και ο Χριστός είναι το Φως.

Και μόνο αυτά τα λίγα είναι αρκετά για να αντιληφθεί κανείς ότι πρέπει να ταπεινώνεται, έστω και  αν οι άλλοι τον υψώνουν, όχι μόνο, επειδή βλέπει τις αμαρτίες και ελλείψεις του, αλλά και αν ακόμη δεν τις βλέπει ή και αν ακόμη είναι όσιος. Οι αμαρτωλοί ταπεινώνονται για τις αμαρτίες τους  και οι άγιοι, γιατί η ταπείνωση είναι αναπόσπαστο γνώρισμά τους. Αφού ο Ίδιος ο Κύριος είπε, «…..μάθετε απ' εμού, ότι πράός  ειμι και ταπεινός τη καρδία, » ( Ματ. ια’, 29 ), πώς ένας όσιος και άγιος θα είναι υψηλοκάρδιος; Είναι ανάγκη λοιπόν  να  προσέχει  και  αυτός  πολύ  «ίνα μη τυφωθείς εις κρίμα εμπέση του διαβόλου.» (Α’ Τιμ. γ’,6 ).

Διαβάστηκε 1149 φορές

«Tο πολύ το κυρ' ελέησον το βαριέται κι' ο Θεός»;; του Ιωάννη Δήμου,

«Tο πολύ το κυρ' ελέησον το βαριέται κι' ο Θεός»;; του Ιωάννη Δήμου,

• Γράφτηκε από τον  Zoiforos.GR
  

«Tο πολύ το κυρ' ελέησον

το βαριέται κι' ο Θεός»;;

του Ιωάννη Δήμου

από την ιστοσελίδα του:  www.sostikalogia.com

Αυτό  είναι μία λαϊκή  φράση που κατά τόπους λέγεται και διαφορετικά,  πάντα  όμως  με το ίδιο  νόημα. Εδώ βέβαια  δε  θα  εξετάσουμε  αυτή  τη  φράση  λαογραφικά  αλλά,  αν  και    κατά   πόσο αυτή στέκει θεολογικά.  Επειδή όμως συνοδεύεται από ερωτηματικό και μάλιστα διπλό,  θα  ήταν εύκολο να απαντήσει   κανείς   με  ένα  όχι,  και  μάλιστα  να   είναι   και  αυτό  διπλό όπως είναι και το ερωτηματικό.  Όμως  ας   μη   μείνουμε  τόσο   στο   ερωτηματικό   και ας    εξετάσουμε   θεολογικά   τα  δύο  μέρη  αυτής  της  φράσης, γιατί  έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.  Έτσι  και η  απάντηση  στο ερώτημα  θα γίνει  περισσότερο  κατανοητή.

Το  δεύτερο  μέρος, δηλαδή το « το βαριέται κι’ ο Θεός», είναι ανθρωπομορφισμός και  μάλιστα άστοχος  για το Θεό, γιατί δεν επιτρέπεται  ούτε  μπορεί  ένας  άνθρωπος να ερευνά  με  τα δικά του μέτρα το πώς αισθάνεται  ο  Θεός.  Αυτό  γίνεται μόνο από το Άγιο Πνεύμα το  Οποίο  « πάντα ερευνά, και τα βάθη του Θεού. »  (Α’ Κορ. β’, 10 ).  Έτσι εδώ  θα  αναφερθούμε πρωτίστως   στο  πρώτο μέρος, δηλαδή στο  « το πολύ το  Κύριε  ελέησον ». Όσο  δε για  το δεύτερο μέρος, δηλαδή  για  το  « το βαριέται  κι’ ο Θεός », και αυτό το μέρος, ως συνέχεια του πρώτου, δε θα μείνει ασχολίαστο, άμεσα ή  έμμεσα.

Ας  παραθέσουμε  λοιπόν  τα  παρακάτω σχετικά  με το θέμα αριθμημένα. 

α)  Το  Κύριε  ελέησον,  άσχετα   αν   αυτό   είναι  πολύ  ή  λίγο, είναι μία σύντομη   αίτηση προς το Θεό για να χορηγήσει το έλεός Του.  Ανήκει δηλαδή  η  φράση αυτή,  ως προσευχή, στο είδος της προσευχής που ονομάζεται αίτηση και όχι στα είδη της προσευχής  που ονομάζονται ευχαριστία και δοξολογία.

β) Όταν λοιπόν κανείς λέει συνέχεια Κύριε ελέησον, πότε θα δοξάσει  το  Θεό,  και  πότε  θα  τον  ευχαριστήσει  για  το  ότι    τον έχει ελεήσει; Μήπως αγνοεί ότι  είναι  « οικτίρμων  και  ελεήμων  ο  Κύριος,  μακρόθυμος  και  πολυέλεος·»  (Ψ.102,8); Μήπως λέει μηχανικά το Κύριε, ελέησον, και  δεν  πιστεύει  ότι  ο  Θεός  « πλούσιος  ων  εν  ελέει,» (Εφ. β’, 4 ), όχι  μόνο  τον  έχει  ελεήσει  αλλά  τον  ελεεί  συνέχεια; Δεν  πρέπει  λοιπόν και αυτός  να  κάνει  ότι  έκανε  και  ο  ένας  από  τους  δέκα λεπρούς που θεράπευσε ο  Κύριος; Τι έκανε αυτός ο λεπρός που πριν από λίγο φώναζε μαζί με τους άλλους εννέα « Ιησού  επιστάτα,  ελέησον  ημάς » (Λουκ. ιζ’, 13 );  Απλούστατα   έκανε  το  αυτονόητο,  δηλαδή  μετέτρεψε  την  αίτηση  σε  δοξολογία    και  ευχαριστία,  αφού  « ιδών ότι ιάθη, υπέστρεψε μετά  φωνής μεγάλης  δοξάζων  τον  Θεόν, και έπεσεν επί  πρόσωπον παρά τους  πόδας  αυτού  ευχαριστών   αυτώ· » (Λουκ. Ιζ’, 15-16 ).  Η    προσευχή  του  αυτή  ήταν  ευάρεστη  ενώπιον   του   Κυρίου όπως  φαίνεται  από  τα λόγια Του, « αποκριθείς  δε  ο Ιησούς είπεν· ουχί οι δέκα  εκαθαρίσθησαν; οι  δε  εννέα  πού;  ουχ  ευρέθησαν   υποστρέψαντες  δούναι δόξαν τω Θεώ ει μη ο αλλογενής  ούτος; » (Λουκ. Ιζ’,  17-18 ). Με  τα λόγια   αυτά ο Κύριος  προφανώς δηλώνει ότι  ήθελε   να   δώσουν   δόξα  στο   Θεό  οι λεπροί για το  ότι τους ελέησε,  και  όχι  να  συνεχίσουν  να  του λένε  «  Ιησού  επιστάτα,  ελέησον ημάς » (Λουκ. ιζ’, 13 ).  

γ) Αλλά εκτός από την αίτηση, τη δοξολογία, και την ευχαριστία προς το Θεό,  υπάρχει και η ευλογία. Έτσι,  όταν ένας λέει συνέχεια   Κύριε  ελέησον, πότε θα ευλογήσει  και θα αινέσει το Θεό σύμφωνα  με την υπόσχεσή του, «  Ευλογήσω  τον Κύριον εν παντί καιρώ, διά παντός η αίνεσις αυτού εν τώ στόματί μου.» (Ψ.33,2 );  Δεν φαίνεται σαν να απορρίπτει τα παραπάνω λόγια, όταν, « εν παντί καιρώ », αυτός αντί να ευλογεί τον Κύριο, λέει  «το πολύ το Κύρ’ελέησον »; Όταν ένας λέει συνέχεια Κύριε ελέησον, πότε θα πει στην ψυχή του, «ευλόγει, η ψυχή μου, τον Κύριον και, πάντα τα εντός μου, το όνομα το άγιον αυτού·  ευλόγει, η ψυχή μου, τον Κύριον και μη επιλανθάνου πάσας τας ανταποδόσεις αυτού·  τον ευιλατεύοντα πάσας τας ανομίας σου, τον ιώμενον πάσας τας νόσους σου·» (Ψ.102, 1-3 ); Αλλά και αν πει  στην ψυχή του να ευλογεί τον Κύριο, αυτός θα συνεχίσει να λέει, το  Κύριε, ελέησον;  Κύριε, ελέησον, γίνονται  αυτά τα πράγματα; Τέλος, πότε θα λάβει σοβαρά υπ’ όψη του τα λόγια του λειτουργού «Ο ευλογών τους ευλογούντας σε, Κύριε,…. »; Δεν είναι ωραίο πράγμα να ανήκει  και  αυτός  στους  παραπάνω « ευλογούντας » τον Κύριο ; Δεν πρέπει να ευλογεί και αυτός το Θεό  λέγοντας  π.χ. ευλογημένος ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου  Ιησού  Χριστού  ή  ευλογημένος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώτνος;   

δ) Αλλά εκτός από τα λόγια υπάρχει και η σιωπή.  Έτσι,  όταν ένας λέει συνέχεια  Κύριε ελέησον, πότε  και  πώς θα ακούσει τη φωνή του Θεού μέσα του, σύμφωνα με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου, « Διό, καθώς λέγει το Πνεύμα το άγιον· σήμερον εάν της φωνής αυτού ακούσητε,  μη σκληρύνητε τας καρδίας υμών …..» (Εβρ. γ’,7- 8 );  Τώρα ζητάει να τον ακούσει ο Θεός και καλά κάνει, πότε  όμως  και  πώς θα ακούσει και  αυτός  το Θεό και θα του πει «λάλει,  Κύριε, ότι  ακούει ο δούλος σου »  ( Βασ  Α’ β’, 9  );  Πότε και  πώς  θα  ακούσει  μέσα  του  τη  φωνή  του Αγίου Πνεύματος  « αββά ο πατήρ », σύμφωνα  πάλι  με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου, « Ότι  δε εστε υιοί,  εξαπέστειλεν  ο  Θεός  το   Πνεύμα του υιού αυτού εις ταις καρδίας ημών, κράζον· αββά ο πατήρ. » (Γαλ.δ’, 6 ); 

ε)  Αλλά, επειδή  υπάρχει και η άγνοια, ας αναφερθούμε με λίγα λόγια και  σ’ αυτή. Το ότι οι άνθρωποι δε γνωρίζουν  ακριβώς  πώς  πρέπει  να προσεύχονται   το αναγνωρίζουν και το ομολογούν όλοι,  εκτός  βέβαια από εκείνον που νομίζει ότι αυτός  το γνωρίζει. Πάντως  οι  Απόστολοι  δεν  το  γνώριζαν   όπως   φαίνεται   από το  εξής  περιστατικό, « Και  εγένετο    εν  τώ είναι αυτόν εν τόπω τινί προσευχόμενον, ως επαύσατο, είπέ τις των μαθητών αυτού προς αυτόν· Κύριε, δίδαξον ημάς προσεύχεσθαι, καθώς και Ιωάννης εδίδαξε τους μαθητάς αυτού. είπε δε αυτοίς· Όταν προσεύχησθε, λέγετε, Πάτερ ημών ο εν τοίς ουρανοίς·…..»          ( Λουκ. ια’,1-2 ). Έτσι δίδαξε ο Κύριος την προσευχή των προσευχών, δηλαδή το   «Πάτερ ημών». Αλλά το  ότι οι άνθρωποι δε γνωρίζουν  ακριβώς  πώς  πρέπει  να προσεύχονται, το ομολογεί και ο Απόστολος  Παύλος,  συμπεριλαμβάνοντας   μάλιστα  και τον εαυτό του, όπως φαίνεται από τα εξής λόγια του,  « Ωσαύτως δε και  το  Πνεύμα  συναντιλαμβάνεται  ταίς  ασθενείαις   ημών· το γάρ   τι   προσευξώμεθα  καθ' ό δεί ουκ οίδαμεν, αλλ' αυτό το Πνεύμα  υπερεντυγχάνει  υπέρ ημών στεναγμοίς  αλαλήτοις· » (Ρωμ. η’, 26  ).

στ) ‘Αντε  τώρα  να  διαψεύσει  κανείς  τον  Απόστολο  Παύλο και να  πει  ότι  αυτός  γνωρίζει πώς  πρέπει  να προσεύχεται, δηλαδή να  λέει  συνέχει,  Κύριε,  ελέησον. Αλλά ας μείνουμε και σ’ αυτή την περίπτωση, για να επανέλθουμε στο αρχικό ερώτημα, δηλαδή, αν «το πολύ το Κύρ’ελέησον το βαριέται  κι’ ο Θεός ». Όπως αναφέρθηκε  στην  αρχή,  η  φράση  « το βαριέται  κι’ ο Θεός » είναι  άστοχη,  γιατί  το  να  βαριέται  κανείς κάτι σημαίνει ότι δέχεται ένα βάρος, δηλαδή  ένα  πειρασμό  πράγμα  που δε συμβαίνει  στο  Θεό, « ο γάρ Θεός απείραστός εστι κακών, πειράζει  δε  αυτός ουδένα. »  (Ιακ. α’, 13 ). Άρα αυτός που λέει «Το πολύ το Κύρ’ελέησον το βαριέται  κι’ ο Θεός », άλλο θέλει να πει. Ίσως να εννοεί ότι δεν το χρειάζεται ο Θεός αφού  ο Ίδιος ο Κύριος είπε, « οίδε γαρ  ο πατήρ υμών ων χρείαν έχετε προ του υμάς αιτήσαι αυτόν. » ( Ματ. στ’, 8) ή ίσως  να εννοεί  ότι ο προσευχόμενος προκειμένου να προσευχηθεί   πρέπει να εξετάζει « τι  το  θέλημα  του  Θεού το αγαθόν και ευάρεστον  και  τέλειον. »  ( Ρωμ. ιβ’,  2 ).

ζ) Ύστερα από τα παραπάνω  μπορεί να ρωτήσει κανείς, αν  ο Θεός  ακούει και δέχεται  « το πολύ το Κύρ’ελέησον ». Και βέβαια  το ακούει  και  το  δέχεται.  Εδώ  άκουγε  έναν που  έλεγε  « μη μ’ελέεις » και δε θα ακούσει το Κύριε, ελέησον; Αφού ο Ίδιος  ο  Κύριος είπε, « καγώ υμίν λέγω, αιτείτε, και δοθήσεται υμίν· ζητείτε, και ευρήσετε· κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν· πας γαρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιχθήσεται. » (Λουκ ια’, 9-10 ), δε θα ελεήσει  αυτόν  που  ζητάει  συνέχεια  το  έλεός Του; Το ζήτημα είναι πότε θα καταλάβει ο ίδιος, δηλαδή  αυτός  που  λέει  « το πολύ το Κύρ’ελέησον », ότι ο Θεός τον ελέησε, και  πότε   και   αν   θα  κάνει  ότι  έκανε  και  ο ένας  από  τους  δέκα λεπρούς ο οποίος    « ιδών ότι ιάθη, υπέστρεψε μετά  φωνής μεγάλης   δοξάζων   τον   Θεόν,  και  έπεσεν επί  πρόσωπον παρά τους  πόδας  αυτού  ευχαριστών   αυτώ· » (Λουκ. Ιζ’, 15-16 ).

Βέβαια  ποτέ   δεν είναι αργά, αλλά ας μη χάνει πολύτιμο χρόνο, γιατί η ευχαριστία, η δόξα, η τιμή, η προσκύνηση και η ευλογία  προς το Θεό είναι μεν πάνω από το προσωπικό του συμφέρον, αλλά είναι ταυτόχρονα  και για το δικό του προσωπικό  συμφέρον  για το οποίο τόσο πολύ φροντίζει λέγοντας συνέχεια «το πολύ το Κύρ’ελέησον »

Ας κλείσουμε όμως το θέμα με την απάντηση  στο  διπλό  ερωτηματικό του τίτλου. Όχι, όχι, δεν  το  βαριέται  ο Θεός     « το πολύ το Κύρ’ελέησον ». Γιατί  όμως αυτός  που  το   λέει  βαριέται να  δοξάζει, να ευχαριστεί,, και να ευλογεί το Θεό; Σ’αυτό   το    ερώτημα,   επειδή  είναι   άλλο,  ας   απαντήσουμε   με   μερικά « ίσως ».  Ίσως   να   το   κάνει  και    αυτό.   Ίσως να νομίζει ότι μέσα στο « Κύρ’ελέησον »  συμπεριλαμβάνονται  όλα  τα  παραπάνω. Τότε  όμως  θα  ρωτήσει  κανείς, γιατί δε λέει  συνέχεια  π. χ. « δόξα τω Θεώ »   και  να   νομίζει   ότι   συμπεριλαμβάνεται   μέσα  σ’ αυτό   και  το  « Κύρ’ελέησον»;   Ίσως   να  ενδιαφέρεται   περισσότερο  για  τον εαυτό του  και  λιγότερο  για   τη   δόξα   του  Θεού.  Ίσως   η   ψυχή   του     να   διψάει   περισσότερο  τα  αγαθά  του  Θεού  και  όχι τον  Ίδιο  το  Θεό, παραβλέποντας  έτσι το « Ο ΘΕΟΣ ο Θεός μου, προς σε ορθρίζω· εδίψησέ σε η ψυχή μου, ποσαπλώς σοι η σάρξ μου εν γη ερήμω και αβάτω και ανύδρω » (Ψ.62, 2).  Ίσως να μη αγαπάει τον Κύριο Ιησού Χριστό, οπότε ανήκει σε εκείνους για τους οποίους ο Απόστολος Παύλος είπε «  ει τις ου φιλεί τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, ήτω ανάθεμα » ( Α’ Κορ. ιστ’, 22 ). Αν συμβαίνει αυτό, τότε είναι  καλό, και  μάλιστα  πολύ  καλό  « το πολύ το Κύρ’ ελέησον ».

Διαβάστηκε 1747 φορές